QM

Ozur Diliyoruz

2008-12-21T18:03:00.004+02:00

“Ozur diliyoruz” adiyla baslatilan imza kampanyasina (bkz. www.ozurdiliyoruz.com) acilan bildiri, iki cumleden ibaret:

"1915’te Osmanli Ermenileri’nin maruz kaldigi Buyuk Felaket’e duyarsiz kalinmasini, bunun inkar edilmesini vicdanim kabul etmiyor. Bu adaletsizligi reddediyor, kendi payima Ermeni kardeslerimin duygu ve acilarini paylasiyor, onlardan ozur diliyorum."

Imza kampanyasi baslar baslamaz artik hepimizin ezberledigi devletlu tepkiler, Turkiye Cumhuriyeti’nin yetkili makamlari (“Peki ya Ermenilerin gerceklestirdigi cinayetler?”), kimi emekli buyukelciler (“Peki ya Asala teroru?”) ve anaakim medyanin en dinamik unsurlari (Ertugrul Ozkok gibi soylersek, “saka mi bu?”) tarafindan gecikmeden servise sunuldu. Sivil toplum cephesinde ise, “Biz ozur dilemiyoruz” temali onlarca karsi-kampanya duzenlendi, kampanyayi duzenleyenlerin “aydin” kimlikleri dalga konusu yapildi, “vatana millete devlete baglilik” konulu ebed-muddet imtihanda sinifta kaldiklari cumle aleme ilan edildi. Aslina bakilirsa, kimse de aksini beklemiyordu zaten.

Imza kampanyasina acilan iki cumlelik bildiri, Ermeni katliamina iliskin tavrin, Hrant Dink’in ifade ettigi sekliyle, “siyasi degil vicdani bir mesele” olarak anlasilmasina donuk bir duyarliligi yansitiyor. Metinde “duyarsiz kalmama,” “vicdan,” “duygu ve acilarin paylasimi” gibi kavramlarla ifade edilen kisisellestirilmis tepki durumu, biteviye siyasi tartismalarla yipranmis ve kirletilmis bir alandan farkli bir yorungeye isaret ediyor. Sozkonusu olan, sivil bir tepkisellik ve irade gosterimi araciligiyla tanimlanan ve siyasetin basitce “milli menfaatler” uzerinden sifrelenen bir oyun olarak tesisine karsi cikan bir yonelimdir. Temel sorunun “bir bireysel vicdan meselesi olarak Ermeni katliami” minvalinde sunulmasi, kati-milliyetci ideolojinin klasik etki alani disindakileri bile zaman zaman etkisi altina alan “Acaba gun gelir bizden toprak/tazminat da isterler mi?” ve “Soykirim mi degil mi?” vb. benzeri sorulari anlamsiz kiliyor. Metinde “soykirim” yerine “Buyuk Felaket” ifadesinin yer almasi bu anlamiyla ikili bir islev goruyor: hukuki/politik bir tanimlama olarak “soykirim” kavraminin kullaniminin “iceride” refleksif tepkilerin odagi olacagi aciktir – iletilmesi gereken mesajin selameti acisindan “soykirim” kavramindan imtina edilmesi sirf bu bakimdan olsa bile hayirlidir. “Disarisi” acisindan ise, 1915’te gerceklestirilen zorunlu gocun – eski adiyla, tehcirin – sonucu olan Ermeni katliaminin Ermeni dilindeki adidir “Buyuk Felaket” (“Medz Yegern”) – bu bakimdan, bu kavramin kullanimi, hakiki bir ozdeslesmenin ve iki halk arasindaki samimi bir kucaklasmanin zeminini hazirlar.

Memleket ziyareti

2008-12-16T03:38:00.003+02:00

Memleketime geldim, icim huzurla doldu. Bir de su yandaki gibi bir kar bekliyorum, her yer pempeyaz olsun.

Bir de gelirken, Airmall diye bir havayolu satis sirketinin su slogani gozume carpti:

"I am what I shop."

ohannesburgh dedim.

Yunanistan Ayaklanmasi Dersleri ya da Bir Yunan Dunyaya Bedeldir

2008-12-13T07:17:00.024+02:00

O bayragi o binaya dikeceksin arkadas!

Renklerdeki muthis ahenk! (o kafasindakinden ben de istiyorum!)

Yandim allah! Oglum Kostas iki bardak su dok!

Abiler, hah durun oyle iki dakika, geliyorum suprizim var!

Size layik degil ama, cam sakizi coban armagani!

Toz duman arasinda kuygu havada kosturan rin tin tin'e dikkat! Yunan fasistini kokusundan tanir!

Rin tin tin de devrimden yana, hayvan haklari icin en onde carpisiyor!

Ben onden bir yoklayip geliyorum su aynasizlari, sizler yandan kaldirim tasi sokmeye devam!

Ha Paris 68 Ha Atina 08!

Aralik 2008 Yunanistan Ayaklanmasi...Uzun yillar sonra dahi taptaze hatirlanacaktir.

16 yasindaki yoldaslarini katleden Yunanistan devletine dunyayi zehir eden Yunanistan gencligine selam olsun. En ufak kivilcimla patlayan, dur durak tanimayan, 'Katiller hükümeti utan, defol’ sloganlariyla, "En buyuk kabuslarini gercek yapalim" (ayaklanmaya ortaokul ogrencilerinin slogani!) nidalariyla kukreyen, Yunan isci sinifiyla birlikte yurumenin yollarini arayan Yunanistan gencligi bizlere ve dunyaya ornek olsun.

Bizim topraklarda her gun olduruluyor insanlar. Kiminin kanalizasyonda yuzduruluyor bedenleri, kiminin bos arazilere atiliyor. Kimi gupegunduz vuruluyor sokak ortasinda, kimi parkta arkadaslariyla dolasirken polisin tekmesini govdesinde yiyerek son veriyor yasamina. Kimi coplarla dovulerek kan kusa kusa oluyor, kimi sorguda yuksek katlardan asagi atiliyor.

Yunanistan'da bir tek kisinin oldurulmesiyle dunya alt ust oluyor, ulke agliyor, genclik savasiyor. Zamanda herseyi icine ceken bir yarik aciliyor, dostu dusmani, iyiyi kotuyu bicak gibi ikiye ayiriyor.

Miska

2008-12-12T08:03:00.003+02:00

Ben ufakkene hayvanlarin her cesidini cok severdim. Baligim vardi, sonra kusum vardi, sonra tavsanlarim oldu, sonra civcivlerim, sonra kopegim, sonra kedim...Bunlarin hepsi de oyle tasrada kirda bayirda degil, Istanbul'daki sikisik apartman binalarinin birindeki 2 oda 1 salon bogucu bir sehir evinde oldu. Baliklarla iletisim imkani kuramadigim icin onlarin sevgisi de aslina bakarsaniz bir miktar yalan oldu. Kuslar konusmayan muhabbet kuslariydi, kavramsal celiski vardi bu durumda, adapte olamadim. Tavsanlarim minik minik sicarlardi, en cok onu hatirliyorum, bir de oldukleri zamanki kaskati vucutlarini. Civcivler ev hayvani degiller, deneyimle sabitledim. Kopek muazzam ilgi hayvani, bir gun cikarmadim sokaga, salonun ortasina isyan imzasini kaba etinden cikan parcaciklarla atti.

En son kedim oldu. Adi Miska, daha once bahsetmistim, ama coook uzun zaman oldu. Simdi o kedi buyudu, kocaman azmancan oldu. Miska'nin adini koyma seruveni oncelikle abidik gubidik bildik kedi isimlerini (cingoz, pamuk, cimcime vs) elemekle basladi. Sonra bir muddet arastirma/sorusturma ile beraber o ara sevdigim iki yazarin isimlerini birlestirmekle son buldu. Michel Foucault'nun Mis'i Kafka'nin Ka'si..Miska. Hem ekstra artisi da suydu ki, Miska bir rus ismi gibi geliyor kulaga. Raskolnikov, Ilyanuska, Bolkonsky kadar havali degil belki ama yine de ilik bir rus esintisini veriyor yeterince. Sonrasinda ogrendim ki efendim, meger bu miska bir rusca kelimeymis aslinda. "Minik ayi" demekmis hatta, bizim miska'nin gunumuz boyutlari dusunuldugunde pek ongorulu bir isim koydugum muhakkaktir. Zira ortalama bir kedi 4 kilo civari iken bizimki 6 hatta kimi rivayetlere -tartilara- gore 6.5 kilodur. Azmandir, kaplandir.

ruhsuz hayat bombalari

2008-12-11T06:11:00.004+02:00

Ruhsuz olmak ile gercekci olmak arasinda bir fark var mi acaba? Mesela gercekcilik ne iyimser ne de kotumser olmak, aksine bu iki oznel yonelimin ortasinda dar bir yol tutturmak ise...Ama "ruh sahibi olmak" ise tam da o anlamiyla oznel olmak, iki yonelimden birine savrulmak ise...E o zaman gercekci olmak ruhsuz olmak olmuyor mu? Soyle de sorabiliriz: gercekci olmak insanliga sigar mi?

Bir hocam vardi. Hala hocam sayilir kendisi aslinda, ama artik ondan ders almiyorum. Felsefeci kisisi bir insan ("filozof" cok yuklu bir terim, tasimasi zor; en guzeli yerini bilip alcakgonullu limanlara demir atmak). Demisti ki bir gun bana: "Hayat fazlasiyla cok yonlu genis bir deryadir, en guzeli bu cok boyutlu matrisin her noktasindan bir nese cikarmaktir, felsefe bu bakimdan tek yol degil, sadece bir yoldur." Sevgili hocam bunu bana soylediginde henuz daha korpe bir delikanliydim. Soyledikleri bana cok manali gelmemisti, sanki felsefeye yeterince vakit ayirmamasinin suslu bir bahanesini yapmaktaydi. O zamanlar, kutsadigim bu felsefe deryasina kendini cileci bir vakfedisin otesinde her soz bana zirilti, mirilti ve hatta hirilti gibi gelmekteydi. Ama simdi goruyorum ki, hayat hakikaten cok yonlu genis bir deryadir. Az ama oz bir sekilde soylemek gerekirse: zararin neresinden donulurse kardir. Artistik bir sekilde soylemek gerekir ise: her fark edis, erken fark edistir.

Cocukken garip bir dusuncem vardi. Ailecek oturdugumuz zaman, ozellikle de misafirlerle kalabaliklastigimiz siralarda, disardan birinin salonun tam ortasina bir el bombasi attigini dusunurdum. Bu el bombasi patlarsa hepimiz natur-mort olucaz, ama bunu durdurmanin tek yolu da benim o bombanin uzerine atlamam. Epey psikomanyak bir hayal dunyasi farkindayim. Neyse, her seferinde ben o bombanin ustune atlamak suretiyle cekirdek ailemi ve genis ailemi kurtarirdim. Bir keresinde bunu bir yakinima sordugumda, yani oyle bir olay olsa ne yapardin diye, atlamazdim yan odaya kacardim dedi. Cok sasirmistim o an, hala o saskinlik bellegimde sarapneldir. Sozun ozu, I am a Hiro Nakamura!

Aaa benim blogum var!

2008-12-10T06:12:00.000+02:00

Evet yaa bir blogum var, hanimis benim blogum!

Bakis gibi'si yok

2008-02-10T07:24:00.000+02:00

Deryik bir fotograf istemisti, gecen postum uzerine. Boyle kotu bakan biseyler. Boyle bakislarimla ezerim ulan seni, sen de kim oluyorsun gibilerinden biseyler...Denedim, pek oyle bakamadim. Ortama havaya giremedim herhalde. Motive edici birseyler lazim. Kendi kendime bana yapilmis haksizliklar karsisinda edindigim bakisi tatbik edeyim dedim. Ama ortaya cikan bir james dean cool bakisindan ziyada daha cok kucuk emrah bakisi oldugu icin bu goruntuleri sizlerle paylasmayi uygun bulmadim...Zira aksi halde benden kacabilir, bu blogu bir daha okumamayi secebilirdiniz. Ben de cikar yolu gozlerimi victory'nin v'si seklinde kapatmakta buldum. Cunku bu gozler zaman zaman bir miktar bos bakiyor. Ve bendeniz, kendi sesini recorder'dan dinleyip de "aaa bu benim sesim mi?" tepkisine benzer bir tepkiyle, "aaa ben boyle mi bakiyoru?" deyip hayretlere gark oluyorum. Victory'nin v'si ile beraber kendime esrarengiz bir hava da katmis oluyorum ki, bu da bon bakan gozleri kapatmanin verdigi artinin yaninda ekstra bir artidir.

Arka planda gordugunuz benim daginik oda-evim. Pek de bisey gorunmuyor. Takdiri size birakiyorum.

Blog yazma isi oyle bisey ki, insan 3 gun ust uste yazinca her gun yazabilirmis gibi hissediyor, 3 gun yazmayinca da "yahu ben 3 gun ust uste nasil blog yazmistim" gibi hissediyor. Boylesine yazmanin yazmayi korukledigi (vice versa) bir surec bu is.

Bu arada, sevgili saygideger okunasi blog yazari doli-incapax beni sobelediler. Farkindayim. En kisa surede sobenin geregini yerine getirecegimi de burdan kendisine iletmeyi borc-vazife-gorev-gereklilik bilirim.

Bunun disinda hayat tum olanca tek duzeligi ile devam etmekte, ve gunesin altinda degisen kayda deger hic bir sey olmamaktadir.

Nikey

2008-01-31T06:24:00.000+02:00

Simdi bu garip kulunuz fransizca belasiyla bogusmaktadir. Bu fransizca oyle bir dildir ki, 4 tane gecmis zaman kipi vardir. Her biri sondan-ortadan farkli eklemelerle duzenlenerek nadide kelimeler once sekilden sekle sonrasinda ise ruyama girmektedir. Ogreneceksin dediler, kiz vermediler? yok yok oyle degil. Aksi takdirde, doktora bitmez dediler. Hevesliydim baslarda. Fransiz filozoflari fransizca aslindan gibisi olmaz dedim kendi kendime. Althusser, Sartre, Balibar, Descartes, Voltaire, Merlau-Ponty..say sayabildigin kadar. Yeni eski bitmez liste. Ama gelin gorun ki, bu ne menem ne cileli bir dildir. Istisnanin kural oldugu bu esrarengiz dil savasilmasi gereken bir matrixtir, ben ise henuz mavi miydi kirmizi miydi haplardan dogru olanini icememis bir Neo.

Hocamiz Fransiz. Yasi da benden ufak. Artik benden ufak hocalarim var, aglamak istiyorum. Durmadan fransa'yi elestiriyor bu Charles kisisi. Sarkozy'i elestiriyor. Biz fransizlar karisikligi severiz diyor Fransiz politik sistemini elestiriyor. Elestirel bir insan...Gecenlerde bizi Nike'i protesto etmeye cagirdi. Ki bu durum buralarda epey radikal bisey. Kimse bu tip konulara girmez. Itina ile kacinir hatta. Gerek yoktur cunku. Herkes profesyoneldir, isine bakar. Ama bizim Charles elestirdi. Uzakdogu'da cocuk iscilerin calistirilmasi olayindan girerek Nike'a verdi veristirdi. Arada globallesmeye de gecirdi. Aha dedim iste benim adamim! Iste Fransiz Aydinlanmasi cocugu! Iste Jakoben ruhlu bir nefer! Ama gelin gorun ki...Iki gun once....Derste ayakkabilarina gozum takildi...Evet evet...Nike giyiyordu. Devrim baslamadan bitmisti.

Ben de arada giyiyorum. O yuzden kimseyi de Nike giymeyin diyerek protestocu bir kivama getirmeye kalkismiyorum. Ertesi gun o adam bende Nike gorurse "yahu ne is" diye sorar diye urkuyorum. Ayrica bu islerin de tek tek hedef secilmis dunya tekellerine karsitlikla bitmeyecegini (ve hatta, daha onemlisi, oyle baslamadigini) dusunuyorum. Bir insan hem Nike'i protesto edin deyip hem de Nike'i kendisi iki gun sonra giyerse o kisiye tum saygimi kaybediyorum. Simdi bizim Charles benim gozumde konusmayi seven kafadan atmaci bir sahsiyettir. Agziyla kus tutsa olmazdir. Dersin sonunda kendisine "ne is?" demedigime yanarim.

Bad Boy!

2008-01-27T06:33:00.000+02:00

Aaaa qm'e bak neler okuyor! Hic yakistiramadik sana! (Tolga cekti bu fotografi. Hain kisi...artik unlu oldugum zaman arsivlerden cikacak kirli bir belgem var benim de. cok tikkatli olmaliyim cok.)

Bebek bebis babe baby

2008-01-25T23:45:00.000+02:00

Scrubs diye superduper bir dizi var ya. Onun son sezonu bu. Aramizdan ayriliyor, eminim hepinizin gozleri doluyordur. Bu blog sayfalarinda bir keresinde scrubs sevgimi dile getirmistim, simdi aramaya ve bulmaya usendim ama. Kendisi bir hastane dizisi olup "janri" komedidir (romantik dozu da vardir, az biraz dramdir). Zach Braff'in Zach Braff oldugu yapimdir. Neyse. Bu hastanenin bir bashekimi var, adini hatirlamiyorum. Huysuz yasli bir adam. Bir de genc doktor Elliot Reid var. Elliot Reid henuz kariyer tercihini yapmamis, hangi konuda uzmanlasacak belli degil. Huysuz yasli doktor soyle birsey der: "cok dusunme. istatistiklere gore, kadinlarin cogu kadin dogumcu olur." Eliot kizar, kadin oldugu icin kadin dogumcu mu olmalidir yani? Bunun uzerine huysuz ihtiyar der ki, bir cocuk dogumunu gorunce kendini tutamayip yuzunde kocaman bir gulusle diyeceksin ki: "OOOOhhhh! loook at the baaaayyybyyy" Eliot yine kizar: "Oh I am sorry sir, but I have to say: I am offended" (saldiriya ugradim gibi bisey)Bolum sonunda bir cocuk dogar ve Eliot en icten gelen sesiyle haykirir: "OOOOhhh! loook at the baaayyybyy"

Bebek sevmek belki genlerle ilgilidir. Ben otobuste oturuyoru mesela. Ondeki koltuktaki minik kiz donup bana bakiyor, sonra tekrar koltugun arkasina saklaniyor. Uc bes kere yapiyor bunu. Ben kafami ceviriyorum. Cani oyun istiyor. Biraz gaz versem, saniyorum ki gelecek sacimla basimla oynayacak. Cocuk bu, biraz yuz ver, ne yapacagi belli mi? Rezil eder adami. Benden gazi alamayinca tabi oturuyor oturdugu yerde. Bazen de kafami cevirmek yerine, hafif urkutucu bakislar atiyorum. O zaman da hemen yuzu degisiyor. Aglamakli olup yanindaki annesinin koluna yapisiyor. Annesi de bana donup bakiyor, gulerekten. Ne yaptigimi anlamaya calisiyor. Tabi o zaman ben de gulmek suretiyle bebeniz bosuna korktu mesaji veriyorum. Bazi bebekler ama cok seker oluyor. Onlara da sadece bakiyorum. Hafif siritaraktan. Ama mesafeli. Oyle acuk gucuk yapamam ben. Karizma calistik dedik dimi. Ne olacak onca emek. Bir bebege yedirmem emeklerimi. Ha birgun kendi bebegim olur o ayri. Onu da kedim kadar sevsem yeter ona. Cok mu insafsiz geldi? Ama ben kedimi cok seviyorum.

Rihanna: Please don't stop the music!
QM: Tamam anam sabaha kadar burdayiz.

Kenan Isik Fenomeni ve Hayat Cizelgem

2008-01-24T01:45:00.000+02:00

Kenan Isik'in adinin hakkini verdigi yillardi. O yilllarda Kenan Isik, bir yandan evin dadisi Gulben Ergen ile kiristirirken bir yandan da yine ABD asirmasi bir yarisma olan "Kim besyuz milyar ister?"i sunardi (simdi facia bir sekilde "kim besyuz bin ister?" olan o bitik yarisma). Evet o yillar. Bu yarismanin ABD'deki karsiligi "Who wants to be a millionaire?"dir, hala gosterimdedir, kimse de sikilmadan izlemeye devam eder. Biz yedik o yarismayi. Afiyet olsun. Iste o yarismasinin firtina gibi estigi o "tekinsiz" (bkz. havali bir kelimenin yerli yersiz kullanimi) yillarda Kenan Isik icin ekranlara kosturan Turk kadinlari vardi. Kenan Isik amca (abisin, abi, tamam yuzunu dokme hemen) elini cenesine goturmek suretiyle en esrarengiz hamlesini yaparak yarismaciya su soruyu sorardi: "Son karariniz mi?" Yarismaci ister hemencecik "son kararim" desin ister bir sure dusunsun, Kenan Isik uzun uzun bosluga bakarak derin dusuncelere dalardi. Sanirdiniz ki kuantum fizigi ya da ne biliyim dunya barisi gibi cesitli sonsuz bilinmeyenler uzerine dusunuyor. Yarismaci "son kararim" dedikten sonra Kenan Isik'a bakar, bir sure tatli gergin bakislarla cilvelesirler -erkek yarismacilar dahil-, sonrasinda ise yarismaci "Kenan bey dedigimi anlamadi herhalde, hata bende tabi" gibi ezilir buzulurdu. Sonra, Kenan Isik bir anda derin dusuncelerden uyanir, "demek son kararin, gor o zaman gununu" kivaminda kuser gibi kutuyu actirirdi. Kutu yoktu o yarismada, olan sey -kuyruklu s, noktasiz i, k- idi. Ama bende kuyruklu s olmadigi icin gercekten acilan seyi yazmam ayip kacardi.

Neyse. Kenan Isik cok karizmatik gelirdi pek cok kadina. Gunlerden birgun Kenan Isik'in gazetede soyle bir demecini okudum: "Kadinlardan yana hic derdim olmadi. Hic bir kadina teklif etmedim, hep onlar bana yanasti." O anda bende salterler atmisti. Ya nasil ya? Donuk bakislar, beyaz sakal, el cenede durus...Bu mu karizma yani? Birkac gun Kenan abi'den gorduklerimi denemek suretiyle kadinlar uzerindeki etkimi test ettim. Sonuc felaketti. Aldigim tepkiler "QM ne oldu sana durgunlastin, hasta misin?"dan tutun da "QM nereye bakiyorsun oyle, ben burdayim, heeey"e kadar uzanmaktaydi. Kenan Isik taktiginden vazgectim bende. Karizma, insanin kendine yakisani giymesidir dedim. Karizma, kendin bilmektir, sen kendin bilmezsen ya nice okumaktir, deyip kendimi derslerime, ilim irfana verdim. Kenan Isik benim hayatimin sekillenmesindeki rolunu bilse gozleri yasarirdi herhalde. Sayesinde karizmanin farkli yollari konusunda ihtisas yaptim. Ama "hala kadinlardan yana hic derdim olmadi" diyecek kadar yol alamadim. Alamadim. alamadiiiiiiimm (bu noktada kahramanimiz elleriyle gozyaslariyla sulanmis yuzunu kaparatak-tan kosarak bulundugu mekani terk eder. Bir an donup arkasinda bakar, sonra kosmaya devam eder. Perde kapanir.)

Fantastik Apartman

2008-01-23T00:21:00.000+02:00

Ben cocukken ailecek cok fantastik bir apartmanda oturuyorduk. Evimizin adresi de bu fantastik havayi birebir yansitiyordu. Deli Huseyin Pasa Caddesi uzerindeydi evimiz. Apartmanin adi da Beyaz Saray'di. Tamamen Turk kulturunu yansitan bir cadde ismi ile amerikan ozentisi bir apartman ismi arasindaki muthis uyum aslinda taaa o zamanlardan "Medeniyetler Ittifaki" denilen seyi apartman sakinlerinin ne kadar sindirmis oldugunun da bir gostergesiydi aslinda. Deli Huseyin Pasa, kutsal bilgi kaynagindan edindigim bilgilere gore, Sultan dördüncü murad devrinde yasamıs, yenişehir doğumlu bağdat, mısır ve bosna valisi imis. Ayni zamanda, Kaptan-i Derya imis. 1659 yilinda, Deli'nin gun gecmiyor ki artan ununden korkan Koprulu Mehmet Yedikule zindanlarinda Deli'yi bogdurtmus. Deli'nin zoruna bak, ve Kopru'su yikilacisa diyesi geliyor insanin. Sonracima, efendime soyleyeyim, Beyaz Saray'i da biliyorsunuz. ABD'nin merkez ussu. Simdi birlestirin bunlari iste bizim ev.

Daire numaramiz 2 idi. Sayiyla vermislerdi. Tam ustumuzde 4 numara vardi, o numarada oturan ailenin bir kizi vardi. Ablamiz yasindaydi, hmm, 3-4 yas filan yani. Cok guzel sesi vardi, her gun acili acili sarki soylerdi. Orhan abi de soylerdi, kusum Aydin da soylerdi. Sarki secimi konusunda cok demokratikti. Birgun bu ablayla konusurken-e, soyle garip bir diyalog yasadik:

Ben: Turkiye'nin baskenti neresi biliyor musun (hehe, ben biliyorum naber)?
O: Istanbul.
Ben: Sacmalama ya (ablamizsin ama simdi sictin), ankara.
O: Hayir.
Ben: Ya nasil?
O: Turkiye'nin baskenti istanbul. Istanbul'un baskenti ankara.
Ben: ??

Neyse, isim konusunda zaafli bu kardesiniz, ablamizin adini hatirlamiyor. Zaten ortaokuldan sonra okuldan aldilar kendisini. Ortaokul istifa kendisi. Cv konusunda hic derdi olmayacak onun, ne guzel. Hakkinda okullarin veremeyecegi bir kariyer dusluyordu ailesi sanirsam. Cok guzel sesi vardi bi de. Ama oyle boyle degildi. Simdi pop-star'a katilsa, oyumu kesin ona atardim. Zira, "ucumuz ve bir diva" Bulent Baci ile evlenen Armagan'a attigimiz oylar heba oldu. Erkek adam sanmistik onu halbukise.

Bir cirpida sevmedigim 10 sey

2008-01-22T00:14:00.000+02:00

1. Kendime dair hakli oldugunu dusundugum olumsuz elestiriler almak
2. Onume koydugum hedefleri gerceklestirememek
3. Haksizliga ugradigimi fark edip de haksizlik yapan tarafin bunu fark etmemesi
4. Karsi tarafin beni nasil algiladigi konusunda yanilmak
5. Yakinlik gosterdigim insanlardan yakinlik gorememek
6. Anlamadigim halde bir metni okumak zorunda kalmak
7. Bir insanin yanimda sikilabilecegini dusunmek
8. Daha once planlanmis bulusmalarda sebepsiz yere ekilmek
9. Olcusuz nezaket
10. Ayakustu "small talk"

PS 1: Numaralandirma onem sirasina gore degildir.
PS2: 1. maddeyi sevmememi de sevmiyorum.

Ahmet Altan, Sorumlu Aydin Tavri

2008-01-21T02:59:00.001+02:00

Ahmet Altan, Taraf gazetesinin olusumunda bas rolu oynayan aydinlarimizdan biri. Dun Taraf'ta yazdigi Genel Kurmay Baskanligi'nin Daglica baskinina iliskin yapmis oldugu "aciklama"yla ilgili yazisi bir bicimde "un" kazanmis yazar ve aydinlarimizdan beklemedigimiz olcude sert, dise dokunur ve cesurdu. Turkiye'de boyle sozleri soylemek demek kelle koltukta dolasmak demektir. Ahmet Altan gibi "kaybedecek birseyleri olan" birinin bu yuku sirtlanmasi her turlu takdire degerdir. "Sorumlu aydin" ister dururuz ya, iste ornek ve iste sozunu ettigim yazi:

Hrant Dink"in ölüm yıldönümünde eşi Rakel Dink"in acılı sesini duydum. Eşini öldürten o karanlık ilişkilerin hesabının sorulmamasından yakınırken, “adalet cesaret ister” diyordu. Doğru söylüyordu. Ve hepimizi utandıracak bir gerçeği açıklıyordu: Hala adalet için cesarete ihtiyaç vardı bu ülkede. Eğer “adalet için cesarete ihtiyaç duyuluyorsa” orada devlet gerektiği gibi işlemiyor demektir. Devlet, cesarete gerek duymadan adalete ulaşılmasını sağlayacak bir örgüttür çünkü.
Ama burada devlet yok, adalet yok, cesaret de yok. Adaletsiz, cesaretsiz, örgütsüz bir bulamacın içinde sanki her şey olması gerektiği gibiymiş gibi davranarak yuvarlanıp gidiyoruz. Siyasi iktidarımız ise kendini başka bir ülkenin iktidarı sanıyormuş intibaı veriyor. Buradaki hiçbir hukuksal sorun onu ilgilendirmiyor. Türban hariç tabii. Bizim siyasi iktidarımız “türbandan sorumlu” sadece… Gerisi onun alanına girmiyor. Birileri vuruluyormuş, suikastler, saldırılar oluyormuş, suçlular yakalanmıyormuş, yakalananlar serbest bırakılıyormuş… Bunlar bizim iktidarımızı hiçbir şekilde ilgisini çekmiyor. İktidardaki kardeşlerimiz biraz “ürkek” tabiatlı çünkü; duymak, görmek, söylemek, onların bünyesine pek uygun düşmüyor.
Tabii siyasi iktidar böylesine ürkek ve suskun olunca başkaları konuşuyor. Genelkurmay Başkanlığı kalkıp bir açıklama yapıyor. Açıklama, Dağlıca ile ilgili. Tabii buna pek “açıklama” denmez, bir şey açıklamıyor çünkü, daha ziyade korkutma ve tehdit üzerine bir metin. Şöyle diyor örneğin: “Ordu karşıtlığını siyasi ve ekonomik rant aracı yapan bazı çevreler, Türk Silahlı Kuvvetlerine seviyesiz bir şekilde saldırmak için, bu olayı saptırarak kendi amaçları doğrultusunda kullanmaktadırlar.” Dağlıca baskını üzerine giden gazete biziz. Dürüst birkaç yazardan başka kimse bu olayı sorgulamadı, hele siyasilerden ses bile çıkmadı, ödleri patladı onların.
Şimdi bunu yazan paşalara sormak istiyorum: Biz, “Dağlıca baskınında neler oldu” diye sorarken bundan kendimize nasıl “siyasi ve ekonomik rant” sağlıyoruz? Külliyen yalan bu. Yazarken bunun yalan olduğunu bilmiyorlar mı, biliyorlar. Niye böyle bir şey yazıyorlar peki? Bir ülkenin Genelkurmay"ına yakışır mı bu?
“Olayda şüphe, önyargı ve kinle üretilmiş iddialar ön plana çıkarılmakta; Dağlıca"da aynı zamanda hain bir saldırının 12 vatan evladının kan ve canları pahasına püskürtülerek, bir fedakarlık örneği sergilendiği göz ardı ediliyor.” Biz de tam bunu soruyoruz işte. O 12 çocuk niye öldü? Askeri açıdan gerekli bütün tedbirler alındığı halde mi öldü o çocuklar? Genelkurmay “bütün tedbirler alındı” diyorsa, o tedbirleri açıklasın. “Alınmadı” diyorsa tedbir almayanlar hakkında ne yapıldığını söylesin. O baskından sonra sadece PKK"nın alıp götürdüğü “sekiz asker” tutuklandı. Onlar mı gerçekten o baskından sorumlu olanlar? PKK"nın daha bir hafta önceden katırlarla yığınak yaptığı, baskın günü telsizlerle konuştuğu bilindiği halde nasıl bir hazırlık yapıldı bu baskına karşı? Niye bölük komutanları izindeydi? Niye tabur komutanı yerinde değildi? Niye, askerlerin iddialarına göre, PKK"nın geliş yönündeki üç mevzi boşaltılmıştı? Niye hedef gösterir gibi sis ışıkları yakılmıştı? Askerlikte baskına karşı bunlar mı yapılıyor? Bunların sorumlusu hapisteki sekiz asker mi?
Açıklamada, ordunun “köklü bir özeleştiri geleneği” bulunduğu da söyleniyor. Nedense ben ordunun yaptığı tek bir “özeleştiri” örneği bile hatırlayamadım. Acaba Dağlıca ile ilgili bir özeleştiri de yapabilirler mi? Bakın, biz çok basit ve çok net sorular soruyoruz. Bir gazetenin “işi” budur. Topluma ve parlamentoya karşı sorumlu olan Genelkurmay"dan da aynı basitlik ve netlikte cevaplar bekliyoruz. O gece Dağlıca"da neler oldu? Neden bütün suç esir düşen sekiz askerin üstüne yıkıldı? Bu sorulara cevap vermeyen hiçbir açıklama gerçek açıklama değildir. Bir de, açıklamada tehditkar ve korkutucu bir üslup var. Paşalara şunu söylemek isterim, biz korkmak için çok ihtiyarız. Bundan vazgeçsinler.
Yazarların ensesinden vurulduğu bir ülkede yaşadığımızın fevkalade farkındayız. Ama yaşadığınız ülkede çocuklar haksız yere hapse atılıyorsa… Vurulan yazarları öldürtenler araştırılmıyorsa… Utanıyorsunuz. Utanılacak işler yapılan bir ülkede sesini çıkarmadan yaşamak ise bazıları için ölmekten daha kötüdür. Bilmem, anlatabiliyor muyum…

Kaynak: http://www.hurhaber.com/news_detail.php?id=98682

Hrant, ne cok seydin sen aslinda

2008-01-19T22:29:00.000+02:00

Utancimizin diger adi Hrant'tir artik. Aynalara kuskunlugumuzun, kendimizden kacma istegimizin, gerceklestirilemeyen benligimizin adidir Hrant. Kor insan dusmanligina bogun egisimiz, yeterince birsey yapamayisimiz, yenilgimiz, hayal kirikligimiz, ice kapanip sadece aglamaktan baska birsey istemeyisimizdir Hrant. Hersey kahrolsundur, yikilsindir, dagilsindir. Elimizden gelmiyor iste. Bunca ses bunca haykiris yalvar yakaris. Hersey bunca ortada, ayan beyan sacildi meydana. JITEM'iyle, tetikcisiyle, valisiyle, eminiyet muduruyle, ic isleri bakaniyla, adalet bakaniyla, kirli savas medyasiyla, ve cubbeli polis vazifeli yargiclariyla...Hersey gozumuzun onune dokulmus, oylece seyrimize amade. Ve hicbirsey yapamiyoruz. Duyulmuyor sesimiz, eziliyor buzuluyor parcalaniyor icimiz.

Agos'un onunde toplandi bugun sadece bin'ler. Bu kadar mi azaldik bir senede? Bu kadar mi kaybettik? Adalet arayisimizin kullanma omru 1 senecik miydi yani? Bu ulkede gercek baris, gercek kardeslik istemeyenler gucunu bizim bu yalnizlasmamizdan, kendimizden vazgecisimizden, unutkan zihinlerimizden almiyor mu? Bunu da mi unuttuk yoksa? Bir sonraki katliami mi beklemek gerekecek Hrant'in adini hatirlamak icin? Kisisel hikayelerle degil de soguk istatistiklerle numaralandiracagimiz bir vaka mi olacak "guvercin tedirginligi"ndeki Hrant'in ensesine yedigi 3 kursun?

Rakel Dink, gecen sene "bir bebekten katil yaratan" bu olumcul atmosferi bizlere sorgulatan Rakel Dink, yine baslarimizi one egdiren bir konusma yapti:

Peki adalet nasıl yerini bulacak, geçen bir yıl içinde adalet adına ne gördük?
Katilin eline ülkemin bayrağını verip poster çektirenlere ülkemin adaleti ne yaptı?
Sadece görüntülere basına verenlere dava açıldı. Stadyumlarda “Hepimiz Ogün’üz” diye bağıranlara, onu hain ilan eden devlet görevlilerine ne yaptı ülkemin adaleti?
Telefonda “Tek farkılılk kaçmayacaktı ama bu kaçtı” diyen ve “kimin öldüreceğini bilen” emniyetçilere ne yaptı ülkemin adaleti?
Daha katil yakalanmadan silahın markasına kadar bilen jandarmalara ne yaptı ülkemin adaleti?
Cinayet planları yapılan ocaklara ne yaptı ülkemin adaleti?
Eşime haddini bildirmeye çalışan vali yardımcısına ne yaptı ülkemin adaleti?*

Ne diyebiliriz ki? Sukunet icinde tas kesilmekten baska ne yapabiliriz ki? Cigerimiz yaniyor. Ne yana baksak inanilmasi guc seyler goruyoruz. Yuregimiz kaniyor. Bekliyoruz, sonsuzca bekliyoruz. Belki birsey olacak, taslar yerinden oynayacak, develer karinca, karincalar deve olacak. O zamani bekliyoruz.

Milletimiz sessiz. Azimsanamayacak bir kismi "basit bir Ermeni dolu" icin cikartilan bunca yaygarayi bile cok buluyorlardir. O Ermeniler degil midir ki, sozde Ermeni soykirimi iddialariyla TURKlugumuzu yaralayanlar? O Ermeniler degil midir ki, demokrasi yaniltmacalariyla TURKlugumuzu bizlere sorgulatan? Al sana katliamsa katliam. Oyle olmaz boyle olur cinsinden. Sonra gun gelir bakarsiniz tarihlere bu da "sozde" olur. Cocuk kaniyla yapilan bayraklarin onunde aglamakli olup duygulananlarin, olumden gozu kararmis bir zihinsel dunyanin icinde, bir avuc kalmis kisi cirpiniyor. Simsekler her zaman onlari buluyor, dunya hep onlarin basina yikiliyor. Insanin boyle zamanlarda kendi milletine herseyi reva goresi geliyor.

*http://www.ntvmsnbc.com/news/433581.asp

PS: Bu arada Hrant'i vuran silah Rize Ardesen yapimiymis. Benim memleket!

Nazim Hikmet Memleket

2008-01-17T05:03:00.000+02:00

Iki gun once (15 Ocak) Nazim'in dogum yildonumuydu. O zaman yazamadik. Simdi Nazim ustune yazilmis seylerden kisa bir derleme yapalim.

Pablo Neruda

GÜZ ÇİÇEKLERİNDEN NÂZIM'A ÇELENK

Niçin öldün Nâzım?
Ne yaparız şimdi biz
şarkılarından yoksun?

Nerde buluruz başka bir pınar ki
onda bizi karşıladığın gülümseme olsun?

Seninki gibi ateşle su karışık
acıyla sevinç dolu,
gerçeğe çağıran bakışı nerde bulalım?

(Nazim ile Piraye)

Howard Fast

NÂZIM HİKMET'E

Kendi duvarların nasıl tutamadıysa kelimelerini,

bizim duvarlarımız da tutamadı, kardeşim,
kelimelerin buldu bizi.
O gün cezaevinde geldi yanıma

pek iyi bildiğin cezaevi fısıltısıyla

o ince yazar, Albert Maltz...

Hayatı anlatan şeyler söylemekti onun suçu da,

barışı, umudu, özlenen şeyleri...

Özgür olduğunu söyledi bana.

Özgür, dedi, Nâzım Hikmet özgür artık,

ozgürlük içinde dolaşıyor kendi ülkesinde,

açık alınla söylüyor türkülerini bütün insanlar için.

Nasıl anlatırım dostum, yoldaşım, kardeşim,
hiç görmediğim ama çok yakından bildiğim,

başımın üstünde tuttuğum kardeşim benim...

nasıl anlatırım bunun anlamını sana?

O anda biz de kurtulmuştuk çünkü.

Jean Paul Sartre

Nazim Hikmet'e Saygi

Ben her şeyden önce onun insan olarak büyüklüğünü ve kabına sığmaz enerjisini hatırlatmak istiyorum. Onu ağır hastalığı sırasında tanımış, yaşamak ve savaşmak iradesi karşısında şaşıp kalmıştım. Ama beni asıl etkileyen onun hüzünlü ve alaycı uyanıklığı oldu. Eziyetlerden, ölümlerden kaçıp kurtulan bu adam - başkalarının yaptığı gibi - dinlenmiyordu. Biten hiçbir şey yoktu onun için. Dıştaki düşmanla savaşırken içteki dostların hatalarına karşı da kardeşçe bir savaşı sürdürüyordu. Herkesle birlikte barış uğruna, emperyalizme ve faşizme karşı savaştığı sırada bile, Moskova'da oynanan bir piyesinde, bürokrasinin tehlikelerine karşı arkadaşlarını uyarıyordu. Ne militan disiplininden geçti, ne de yazar eleştiriciliğinden. Bu çelişmeyi sonuna kadar yaşadı. Bu sürekli gerginlik, son yıllarda, mahpusluktan artakalan güçlerini de yedi bitirdi. Ama asıl bu yönüyle bugün bir örnek insan olarak kalıyor aramızda.

*****

Ulke topraklarinda gomulmesi vaktinde sakincali olan Nazim Hikmet, vatan askiyla yanip tutusarak uzak diyarlarda gozlerini dunyaya kapadi. Simdi sessizce uzerimizde hayalet gibi dolasiyor, gulen isil isil gozleriyle vaktinde yerine getiremedigimiz son vasiyetinin - "bir koy cinarinin dibinde gomulme"nin - ezikligini yasayan bizleri usul usul izliyor.

Kirildi Kalem

2008-01-15T05:59:00.000+02:00

Adaleti saglamak gorevli yuce Turk mahkemeleri defalarca bu halkin vicdan sinavinda sinifta kaldilar. "Ulkemin cikarlari sozkonusu oldugunda yasa-masa dinlemem" diyen atilgan durumdan-vazife-cikartan yargiclar, sadece herkesin bildigi gercegi dile getirmekten ote bir kusurlari olmayan acik sozlu gorev adamlari. Bir nevi karakter oyuncularimiz. "Ulkenin cikarlari" gayet esnek sakiz gibi cignenesi bir kavram...Boyle durumlarda aklimiza ilk dusmesi gereken sorunun artik "hangi Turkiye'nin cikarlari?" oldugunu Turkiye Cumhuriyeti projesi tarihinin magdurlari gayet iyi biliyor aslinda. Ayrica, hukuk denilen sey tam da "ulke cikarlari" gibi konjonkturel politik gerceklere gore adapte edilip esnetilmeyecek zaman asimi bir adalet arayisi degil mi? "Yargi bagimsizligi" denilen husus, gundemimize sadece "islami kadrolasma" tehlikesi disinda bir turlu giremeyen bu ulvi ilke, bu ulke ustune her konusanin "olmaz bizde boyle birsey, ama adet yerini bulmus olsun" kabilinden sinik bir uslupla dile getirdigi fahise bir kavram haline gelmedi mi?

Baran Tursun, sanli Turk polislerinin "dur" uyarisina uymadigi icin vurularak oldurulen bir genc. Kursunu kafasina yediginde yasi 20 yili gosteriyordu. Onu olduren polisi aklamak icin bin dereden su getirildi. Mahkeme savunmasi, bizzat yargic tarafindan katil polise sufle edildi - adeta bunlari soylersen kurtulursun bak! mealinden...Oglu oldurulen bir babanin ofkesi, polisiyle yargisiyla koseye sikistirilmis kendisiyle adeta kafa bulunan vatandisin cigligidir aslinda:

"Oğlumun katilleri, korunan katillerdir. Bornova Asayiş Ekipler Amiri Bülent Girgin, Asayişten Sorumlu Emniyet Müdürü Yardımcısı Naci Kuru, bu işi organize ettiler. Bir mermi çekirdeğini bulup, koltuğa koydular. Tanık polislere ‘sizin ifadelerinizi bir hazırladık, çıkışta imzalayın’ dediler. Cep telefonunda bunun kaydı varmahkemeye sunacağız. Mahkeme Başkanı, duruşma salonunda polisleri ‘arkadaşın öyle diyor, böyle diyor’ diyerek yönlendiriyordu. Biz bu mahkemenin figüranı olmak istemiyoruz, biri polis diğeri astsubay iki tanığımız ve başka delillerimiz var. Adalete kesinlikle güvenmiyoruz. Oğlumun katilleri, Tursun ailesinin nefesini ensesinde hissedecek."

Adaletin kiramadigi kalemi, baba Tursun kirdi. Turk mahkemelerine guvenmeyen bir aile, kendi meclisinde zanlinin cezasini kendi usullerine gore kendi kesti. Protestolari, bagrismalari neticesinde mahkemeden cikartilan anne Tursun haykiriyor:

“Hesap soracağız. Ant verdim. Kurban adadım senin çıkman için. Bırakın bu katili dışarıya çıksın.”

Bir daha mahkemeye girmeyecek bu aile. Babayla, anneyle, kizkardesle Turk mahkemelerini protesto ediyorlar. Hem cocugunu oldururuz hem de sokakta gezeriz mi diyorsunuz, polis efendiler? Oldurdulerse bir bildikleri vardir mi diyorsunuz, buyuk yargiclarimiz? Soylu Turk kani aktigina inandiginiz damarlarinizda zerre kadar vicdan kalmadi mi sizinlerin? Sahibiymis gibi davrandiginiz bir halkin nefreti hic mi yaralamaz sizleri? Vaktiyle hukuk atesiyle yanan gencler olan sizler, nasil oldu da bugunun katil himayelerine donustunuz, hic mi kafa patlatmazsiniz? Yahu, hic mi kendinizden utanmazsiniz?

http://www.ntv.com.tr/news/432802.asp
http://www.ntv.com.tr/news/432832.asp

PS: Bu arada katil polis saliverildi. DTP genel baskani NUrettin Demirtas'i sudan gerekcelerle cezaevine yollayan adalet, katil polisi cezaevine yollayacak makul bir sebep bulamadi herhalde.

http://www.bianet.org/english/kategori/english/104167/murder-suspect-police-officer-released

Hrant Dink

2008-01-14T04:14:00.000+02:00

Gecen sene ne yazmistik (vay be bir sene olmus, dile kolay):

http://question-marx.blogspot.com/2007/01/hrant-dink_24.html

Demistik ki:

Dink'in arkasindan yuruyen binler var, herkes ne kadar da tepkili. Dink'in suikastinde herkes kendine uzulecek biseyler buluyor. Iyi bir insanmis da, taniyan herkes oyle soyluyor, bu ise durumu sadece daha da trajik yapiyor. Ama esas bakalim, gozlerimize dusen bugu kuruyup etrafimizi saran duman dagilinca elimizde ne kalacak. Dink oldugu ile, bizler ise uzuldugumuzle mi kalacagiz? Oyle olacak. Dink'in cenazesine katilmis olmak bazilarimizin vicdanlarimizi rahatlatmis olacak, sorumlulugumuzu tamamlamis olmanin huzuruyla yolumuza devam edecegiz. Bazilarimiz daha direncli olacak, ama garanti ederim o huzun o ofke o ic sikintisi 10 bilemedin 15 gunu gecmeyecek.E ne var yani, hayat bu, gecmisle yasanmiyor? Oyle tabi.

Tam da boyle olmadi mi? Oyle oldu:

http://www.ntv.com.tr/news/432754.asp

Sunun surasinda kac kisi kaldik, my dear reader?

PS: Bir de buna bak:http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/8020704.asp?yazarid=215&gid=61&sz=68640

Yasayan en etkili 100 entelektuel

2008-01-14T02:49:00.000+02:00

Iste ilk 10 (http://en.wikipedia.org/wiki/The_2005_Global_Intellectuals_Poll):

1. Noam Chomsky
2. Umberto Eco
3. Richard Dawkins
4. Vaclav Havel
5. Christopher Hitchens
6. Paul Krugman
7. Jurgen Habermas
8. Amartya Sen
9. Jared Diamond
10. Salman Rushdie

Bunlardan bir kismini hic duymadim bile, misal: 7 ve 9 numara ile listemize giren Paul Krugman ve Jared Diamond. Bir kismini duydum sadece ismen, misal: 5 numarali Hitchens kardes. Bir kismini duydum ve haklarinda cok az sey soyleyebilirim: 2, 3, ve 10 numaralar. Bir kismi hakkinda birkac dakika konusabilirim: 4, 7 ve 8. Bir kismi hakkinda orta sureli konusabilirim: 1 numara. 1 numarayi biliyoruz amaaan canim sen de...Bu arada Orhan Pamuk listede 54. ve Kemal Dervis 67. Ki bu sirada Orhan hala daha Nobel'sizdi. Simdi kac basamak atladi acep?

Listede Wallerstein ve Laclau gibi benim favorim iki baba isim yok hayrettin. Ayrica, kavga eder gibi konusan kendiyle dertli Zizek ancak 23. ve cezaevi gulu Negri ise 50. olmuslar.

10 yil sonra bu liste tamamen degisecek buyuk ihtimal, nasil 10 yil onceki liste tamamen farkli ise...Misal, 2003 yilinda aramizdan ayrilan (ama kalbimizde yasayan) Edward Said yok listede.

PS: Konus be Ridvan! "Bu işte (futbolda) totocu çoktur. 'Bu maçı ben bağladım ya da bağlarım,' diye ortaya çıkarlar. Aslında donlarını bile bağlayamazlar."

Hulya Avsar versus Timur Selcuk

2008-01-10T21:24:00.000+02:00

Hulya Avsar: Cok da guzel bir orneksiniz. Hem laiksiniz, hem de duydugum kadariyla namaz kiliyorsunuz. 5 vakit olmasa da kiliyorum dediniz.

Timur Selcuk: Bir de sol gorusluyum ben. En buyuk ayibim da o ustelik...

Hulya Avsar: Estagfurullah.

Timur Selcuk: Sosyal demokrat da degilim. Onun da solundayim. Toplumcu dunya gorusune inanan bir insanim.

Hulya Avsar: Demokratik solsunuz, aaaa DSP'liniz...

Timur Selcuk: (?!?!) DSP'li degilim.

Hulya Avsar: Anlayamadim, cozemedim...

Sinir bozucu bir simariklikla her firsatta kendini Turkiye'nin en zekisi kategorisine sokan oyuncu-sarkici-showoman-dergici her-isi-yaparim Hulya Avsar'in bir miktar politika bilimi dersi almasi gerek anlasilan..."Toplumcu dunya gorusu" tabiri Hulya Avsar'in tin-tin-tin zihninde yanitsiz yankilanmalar yapmaktan oteye gidemiyor.

Barda (2007) - A Movie by Serdar Akar

2008-01-10T18:02:00.000+02:00

Evet, biraz gec kaldim izlemekte belki, olsun. Yine de yazacagim birseyler. Serdar Akar'in Barda'si son donemde izledigim en etkili, gercekci, sarsici Turk filmlerinden biri. Konusu kisaca ve kabaca soyle: 20-25 yaslarinda kizli-erkekli 6-7 genc, Beyoglu'nda oldugu besbelli olan bir barda ("Vesikabar") bir konser dinledikten sonra son biralarini icmek icin mekanda bir miktar daha takilirlar. Yakin arkadas ve sevgili ciftlerinden olusan bu minik grubun evlilik, gelecek, mezuniyet uzerine tatli sohbetleri Bar'a giren bir avuc kara gorunumlu, zevksiz ceket-gomlek kombinasyonlu, sivri topuklu, hapli-ilacli, kafa bi dunya varos delikanlisi tarafindan yarida kesilir. Gece boyu vahsi iskenceye, tecavuze ve kaba dayaga maruz kalan genclerin bir kisminin (bir kismi, cunku diger kismi silah ve dayakla oldurulur) kurtulusu sabahin korunde iclerinden birinin bir yolunu bulup da polise ulasmasiyla olur.

Film, biraz Haneke'nin "Funny Games"i gibi...En az o kadar sinir bozucu, sabir zorlayici, yasam arzusu kirici...Funny Games'de haftasonunu gecirmek uzere devasa malikanelerine giden 2si 10 yas alti 4 kisilik bir zengin burjuva ailenin mukemmel hayatlari 2 tane iyi giyimli, suphe cekmeyen, oldukca kibar iki delikanli tarafindan "siddetle sorgulanir." Ailenin tumunu ortadan kaldirdiktan sonra katil doganlarimiz, olum yollarina onlerine cikan baska bir abartili bicimde zengin aile bularak devam ederler. Haneke'nin filminin iki kisilik olum mangasi, seri katildirler. Hedefleri toplumun en ust binde birlik kesimi olmasina karsin siddetleri herhangi bir acik ust sinif ofkesinden uzak bir gorunum sunar. Vahsice davranmalarina ragmen cok nazikce konusurlar, isildayan elbiseleriyle sirf canlarinin sikintisini gidermek icin siddet uygulayan zengin aile cocuklari gibidirler.

Barda ise siddetinin sinir tanimazligi bakimindan Funny Games ile yarissa bile pek cok bakimdan ondan cok farkli. Barda'daki siddet uygulayanlar katil doganlar-seri katiller degildirler, zevk toplumunun nese yoksunu asagi sinif cocuklaridir. Siddet gorenler ise yukari sinif burjuva aileler degil, Beyoglu'ndaki yuzlerce bardan herhangi birine gidip elinizi atsaniz tutabileceginiz genclerdir. Siddet, manalidir. Selim roluyle Nejat Isler bu asagi sinifin ideolojik-orgutsel lideridir. Uygulanan siddetin bir "anlam"i vardir; Selim bir ara su mealde seyler soyler: "Kiz arkadaslarinizi alip barlarda geziyorsunuz, bizleri bu kapidan iceri almiyorlar. Hergun icip eglenip dans ediyorsunuz, keyfiniz cok yerinde. Bizler ne yapariz, nasil yasariz, bilmiyorsunuz." Oyledir. Egleniyorlar, geziyorlar, ve cok da bilmiyorlar. O gece o barda siddet sarmalina maruz kalan "universiteli ozgur" gencler, toplumun en azindan bir kisminda yavas yavas biriken ofkenin hedefi olmusturlar.

Siddet uygulanan genclerin oyunculuklari sorgulanabilir. Tek tek bazi diyaloglar siritabilir. Filmin sonunda Selim ve ekibinin hapishane aralarinda kistirilip oldurulmeleri seyirciyi rahatlamak icin dusunulmus uzlasici bir hamle olarak elestirilebilir. Ama adil olalim. Konu fazlasiyla gercek ve bir o kadar da orjinaldir. Nejat Isler mukemmeldir, Hakan Boyav da oyle. Bu filmin sirf akil almaz siddeti icin kismi bir populerlik kazanmasi bu filmin daha genis planda soylemek istediklerine ise bir haksizliktir. Serdar Akar'i bu cesur filmi icin tebrik etmek gerekir.

Fascism in a word

2008-01-07T18:37:00.001+02:00

http://www.milliyet.com.tr/2008/01/07/son/sontur52.asp?prm=0,42999909

Bir yazinin girisi

2007-12-08T18:07:00.000+02:00

Tarihsel Materyalizm Üzerine

Karl Marx’ın insanlık tarihine ilişkin bilimsel önermelerinin bütünü – tarihsel materyalizm – sistemli-formel bir teorik yapı içine yerleştirilmiş düzenli fikirler manzumesi olmaktan uzaktır. Daha da ötesi, sık sık işaret edildiği üzere, Marx kendi tarih anlayişina temel oluşturan kimi kavramların farklı kullanımları arasında keskin bir tutarlılık arayışında da değildir. Marx’ın teorik informalizmi – tarihsel olarak geniş bir Marksist yorumculuk kültürüne yol açması bakımından düşünsel açıdan zenginleştirici bir işlev görmüş olmasına karşın – nihai olarak birbirleriyle uzlaşmaz farklı Marx yorumları arasında rasyonel seçimler yapmamızı sağlayacak nesnel ölçütlerin yokluğuna zemin hazırlamıştır. Bunun yanında, kimi Marksist düşünürler tarafından akademinin konvansiyonel kurallarına sadakatsizliğin ve analitik düşünme eksikliğinin politik erdemler olarak sunumu, genel teorik zayıflığın meşrulaştırımı ile sonuçlanmıstır.

Bu yazı birkaç temel varsayım üzerine dayanmaktadır. İlk olarak, Marx tarafından ortaya konulduğu haliyle tarihsel materyalizmin, makul bir analitik çabayla, oldukça sistemli bir teorik yapıya kavuşturulabileceğine dair bir iyimserlik yazının belirleyici temasıdır. Tarihsel materyalizme temel oluşturan “üretici güçler,” “üretim ilişkileri,” “üretim biçimi” gibi kimi kavramların Marx tarafından farklı metinlerdeki kullanımları arasında teorik bir sistematizasyon çalışmasına el verecek ölçüde asli bir tutarlılık mevcuttur. İkinci olarak, tarihsel materyalizm toplum ve tarih üzerine radikal/tartışmalı bir teori olup bayağı doğruların ifadesi olmaktan uzaktır. Bu bakımdan, tarihsel materyalizmin muğlak bir biçimde “ekonominin merkeziliğinin vurgulanması” ya da basitçe “farklı toplumsal dinamikler arasında karşılıklı belirlenim ilişkilerinin öneminin kavranması” olarak tanımlanması, onun sıradanlaştırılarak radikal niteliğinin törpülenmesi manasına gelmektedir. Ve son olarak, tarihsel materyalizm, radikal olmasına karşın, geleneksel sağduyuya uygun olarak teorik bir revizyona tabi tutulmayı gerektirecek denli “anlaşılmaz,” “çılgınca” ya da “imkansız” bir teori değildir. Bu açıdan, Marx’ın tarih ve toplum üzerine materyalist önermelerinin literal bir okuması pekala mümkün olup bu önermeleri kimi uzlaşmacı saiklerle yeniden yorumlama çabası gereksiz ve hatta bazı durumlarda zararlıdır.

Bu yazıda tarihsel materyalizmin teknolojik-determinist bir toplum ve tarih görüşü olduğu fikri savunulacaktır. Teknolojik-determinist bir toplum ve tarih anlayışı olarak tarihsel materyalizm fikri, Marx'ın düşünsel kariyerinin geniş bir bölümünde - Althusser gibi söylersek, Marx'ın "olgun" döneminde - izleri düzenli olarak sürülebilecek radikal/tartışmalı bir görüş olmasına rağmen, göstermeye çalışacağımız üzere, "çılgınca" ya da "anlaşılmaz" değildir. Sözkonusu fikir, Georgi Plekhanov ve Karl Kautsky tarafından temsil olunan İkinci Enternasyonal'in ortodoks çizgisinin ve görece olarak daha yakın dönemde William H. Shaw ve Gerald A. Cohen gibi yazarların Marksizm yorumlarının belirleyici bir niteliğidir. Tarihsel materyalizmin teknolojik-determinist bir teori olarak okunması, belirli bir toplumsal teorinin teknolojik-determinist oluşunun o teorinin kabul edilemezliğine dair yeterli bir delil olduğu günümüz post-Marksist zihinsel hegemonya döneminde aykırı bir okuma olarak reddedilebilir. Elbette herkesin oldukça radikal/tartışmalı bir teori olarak tarihsel materyalizmi kabul etmesi beklenemez, ama önemli olan onun radikal/tartışmalı niteliği ile sahici bir yüzleşmedir. Böylesi bir yüzleşme, makul bir reddiye için sezgilere ya da önyargılara degil gerekçelere ihtiyacımız olduğunu hatırlatması bakımından elzemdir. Gerekçeler sözkonusu olduğunda ise görülecektir ki teknolojik-determinist tarihsel materyalizm kendini oldukça etkili bir biçimde savunabilir.

Marlon

2007-12-07T01:21:00.000+02:00

Marlon, cok buyuk bir amcamizdi. Genellikle onun buyuk oyunculuk yeteneginden bahsedilirken ilk referans kaynagi "Godfather"dir. Benim icin oyle degil. Benim icin Marlon 1952 yapimi, Elia Kazan'in yonetmenligini yaptigi, ve bir John Steinbeck romanindan uyarlanan "Viva Zapata" adli filminde canlandirdigi Meksikali unutulmaz ozgurluk savascisi Emiliano Zapata karakteriyle ozdeslesmistir. Hayranligimin, oykunmemin, imrenmemin kaynagi, oyuncu Marlon'la gercek tanisikligim bu filmin eseridir. Filmdeki meksikali koylu aksanini edinmek icin birkac ay Meksikali koylulerle beraber yasadigi rivayet olunur, isini asik amator ruhlu profesyoneldir o. Safligi, ofkeyi, aski, binbir duyguyu, cehaleti, gururu, vefayi, binbir durumu, oylesine canli oylesine olagan anlatir ki, "cok iyi rol yapiyor" demek Marlon'a hakaret olur. Yasar ve hisseder, senin benim yasadigimizdan farkli bir sey degildir onun ekranin onunde canlandirdigi karakterlerin yasami. Marlon'un canlandirdigi karakterlere yaptigi sey bir hayat dokunusudur. Onlar hepimiz kadar canli hepimiz kadar sahidirler.

Marlon'un canlandirdigi bir karakterin baskasi tarafindan oynanmasi o kisi icin bastan bir kayiptir. Bertolucci'nin "Paris'te son Tango"sundaki Marlon, kendinden kacan ortayasli bir depresiftir; "On the waterfront"ta yitik bir genc boksor; Arzu tramvayi'da, kenar mahallenin ele avuca sigmaz serserisi; Godfather'da yasam felsefesi olan derinlik sahibi "baba"dir, her bakimdan. Marlon zirvedir, esiktir, herkesin onun iyi bir kopyasi olmaya didinmesi gerekn Platon'un "oyuncu ideasi"dir o. Simarik yeteneksiz oyuncularin kendini bilmezligine bir tokat, cagimizin zuppe az icerik cok paket kulturune mutevazi bir derstir.

Supervenience

2007-11-28T11:43:00.001+02:00

Asked how badly he wanted to win the Super Bowl, Washington Redskin left guard Russ Grimm replied, "I'd run over my mother to win it." The quote was repeated to Los Angeles inside linebacker Matt Millen, who answered, "I'd run over her, too, - I mean Grimm's mother."

Sports Illustrated, January 30, 1984

Miller Lite

2007-11-26T08:26:00.001+02:00

1959da bir film cekmisti, "The 400 Blows" adinda. Ailesinden ve okuldan yaka silkmis 12 yasinda asi bir cocuk evden kacar. Okuldaki sira arkadasi suc ortagidir, ama o en azindan evden kacmayacak kadar akli basindadir. Ordan buraya savrulduktan sonra yakayi ele verip bir yetistirme yurduna kapatilir. Filmin sonunda ordan da kacar. Kosar kosar, taa ki upuzun kumsalla sarili denizi gorunceye kadar...Boylamasina keserek kumsali, yari kosar adimlarla denize ulasir, ayaklarini suda islatir. Tek istedigi tam da buymus gibi neseli neseli bir sure suyun icinde ziplar. Sonra birden arkasini doner, bizlere baktigi bir anda kamera donar. Keder dolu cocuksu bu bakis onu beklemekte olan sorunlu gelecegi bizlere hatirlatir. Bu cocuk Jean Pierre Leaud, yonetmen ise bu filmiyle Cannes'da en iyi yonetmen odulu kazanan Traffaut'dur.

***

Kesis olsam manastira kapansam
Yine de oynar misin benimle

***

Devletimiz, teroristle masaya oturmam diyor. Terorist, sen ben o; teror, dili bozuk esmer adam. Sen masaya oturmazsan belki birgun oturacak masan da kalmaz.

***

Kurt Sorunu

2007-11-11T07:02:00.000+02:00

"Ben Bahçeli'yle el sıkışmalarına ilişkin görüşlerimi daha önce belirtmiştim. Bahçeli ne düşünüyor; onu anlamak lazım. 'Burası Türk Meclisi'dir' diyor, doğru düşünüyor. Siz buraya Kürt kimliğiyle giremezsiniz. Kürt gömleğini çıkardınız, Kürt şapkasını çıkardınız, öyle girdiniz, bu temelde yemin ettiniz. Siz ancak demokrat Türk şapkası takarak Meclis'e girebilirsiniz. Bu demek değildir, Kürt sorununu dile getirmeyecekler, Kürt sorununu demokrat Türk şapkasıyla dile getirebilirler. Hrant Dink'in cenazesinde 'Hepimiz Ermeniyiz, Hepimiz Kürdüz, Hepimiz Türküz' diye slogan atıyorlardı. Ben de diyorum ki, 'Kürtler, hepimiz demokrat Türküz, Türkler, Hepimiz demokrat Kürdüz' diyebilmeli. Benim önerim budur."

Sizce bu sozler kime ait olabilir? Haydi tahmin edin bakalim..

Nuri Alco

2007-11-08T08:31:00.000+02:00

"Ic bunu yavrum bak goreceksin sana cok iyi gelecek.."

Nuri Alco, bir donemin korku sembolu nasil da bir espri konusu haline gelebildi? Buyuk sehrin genc kizlara sundugu binbir tuzagin en tehlikeli karakteri nasil oldu da hepimizin ortak komedi simgesi haline donusuverdi? Hin bakisli, sarisin, robdosemabirli, ve purolu bu sehirli zubbe tiplemesinin korku nesnesi olarak tanimlanmasina yol acan nasil bir donemdi, ve simdi nasil bir donemdeyiz ki artik bu klise ogeler bizleri guldurecek naif gosterenler halini aldi? Nuri Alco'ya gulerken aslinda neye guluyoruz?

Aslinda komik olan sey Nuri Alco'nun hareketleri, sozleri ya da mimikleri degil. O filmler komedi filmi olarak cekilmediler, ne de zamaninin potensiyel izleyecileri o filmleri komedi filmleri olarak algiladi. Guldugumuz, sirf kotu oyunculuk ya da yaraticiliktan uzak senaryo da degil..Ayrica, Nuri Alco'nun Baba Yarisi'na gulmemizle Hababam Sinifi'ni izlerken gulmemiz arasinda onemli farklar var. Baba Yarisi'ni izlerken guldugumuz aslinda Nuri Alco'nun canlandirdigi karakterin kendisi degil, onun sahsinda simgelesen bir donemin korkulari..Guldugumuz aslinda Turk toplumunun cocuklugu, az gelismisligi...Guldugumuz, o eski koylu Turkiye'nin kafasinda yarattigi sehir hayaleti...

Nuri Alco, bizim kendi eski benligimize gulusumuz..Hafif alayci, hafif kendiyle barisik bir saglikli gulus..Tipki "haydi pipini amcana goster" anilarini hatirlayan bir adamin icten ice belli belirsiz gulusu gibi..

"Amcam senin hic kiymetini bilememis yenge"

Oh baby, come back!

2007-09-29T09:11:00.000+03:00

Bu fotograf, cok sevdigim canim insan Miss Sunny tarafindan cekildi. Eline saglik miss! Kendisi bu yaza mrs. olacak, nikahina davetliyiz, gitmemek olmaz. Altin mi taksak, dolar mi? Hmm...

Biz uc kisiydik: Miss Sunny, Mr. Die-hard ve ben...Su yaban amerikan ellerinde nerdeyse hergun bulusup gorusmek suretiyle muhabbetin dibine vuruyoruz. Bazen Woody Allen'in entelektuel New Yorker'larinin derin sohbetleri (bakiniz, "Manhattan") tadinda bir ahenk tutturdugumuzu hissediyorum. Mr. Die-hard adindan da anlasilacagi uzere, heyecan dolu "siddet egilimli" bir kisilik... Masa basinda ikna edilmesi zor, cabalamayiniz, evde denemeyiz. Soyleyiniz ve ona uzerinde dusunmesi icin zaman veriniz. O unutmaz, yalniz kalinca dusunur. Orjinal mi orjinal. Takdire deger olcude genis bir ilgi alani var. Miss Sunny, pamuk sekeri gibi bir insan; depresyona meyilli ama dert kupu seklinde gezen bogucu insanciklar seklinde degil, asla size asilamadigi bir depresif bir hal bu. Cok paylasimci, ve size sizin varliginizdan mutlu oldugunu hissettirebilen biri. Sensitive, tender, and caring. Cogu zaman, "falsely modest." Abartilacak ve asilmayacak bir kusur degil elbet.

Ikisi de cok degerli benim icin.

Anlasilacagi uzere, amerikanya'dayim. Basliyoruz. Tekrar.

Gaz toplumu: sosyoloji lugatine katki

2007-07-17T18:48:00.000+03:00

Gaz toplumu, gaza gelmeye her daim hazir toplum oluyor. Sagduyu yoksunu, elestirel refleksleri zayif, verileni sip diye kapan, beklentilere uygun yanitlar veren, surprizlere kapali topluma gaz toplumu diyoruz.

Nihayetinde bir popcunun (Hande Yener) kendi ayarinda gormedigi meslektaslarini "bakkal sarkisi" yapmakla suclamasina karsilik Bakkallar Federasyonu Baskani'nin "bizden ozur dilesin, yoksa onu mahkemeye veririz" diye cikistigi bir toplumda yasiyoruz. (Al sana sivil toplum, bakkal federasyonumuz bile var). Alinganlik had safhada, ozguven yoksunlugu hala daha etlerimizi kemiriyor, akli selimden eser kalmadigi an'lar yasiyoruz. Bakkalin teki, "Hande Yener cok ayip etti, neden boyle bisey dedi anlam veremedim, onu gorunce artik kanali degistiriyorum" diyor. Oburu, "Hande Yener'i tanimam" diyor, "popcu" diye bilgilendiriyor onu muhabir, "olsun tanimiyorum" diye israr ediyor bakkal amca. Besbelli ki cidden tanimiyor, ama gozupek muhabir bundan bizim bu bakkal amcanin "Hande Yener'in benim nazarimda hicbir kiymeti harbiyesi yoktur" fikrine sahip oldugunu cikarmamizi bekliyor. Yersen yani.

Ancak gaz toplumlarinda Genc Parti gibi partiler oy patlamalari yapar. Hakkindaki iddialar bini asmis liderler mavi gozlu sarisin ve genc oldugu icin bu toplumlarda ragbet gorur. Hicbir inandiriciligi olmayan vaatler sirf cafcafli ve kulaga hos geldigi icin bu toplumlarda heyecan yaratir. "Secime uc gun kala Basbakan hakkinda buyuk bir bomba patlatacagim" diyen adamlar bu toplumlarda konusur, meydan doldurur, insan yerine konur. Ancak gaz toplumlarinda secim meydanlarinda yagli urganlar konusturulur. Rakipler "ehlikefylikle", "onbinlerce dolarlik hediye saati kabul etmekle" suclanir. Siyasi hedef program strateji taktik unutulur, tum politik ufuk dar bir magazinel cerceveye hapsedilir.

Radikal degisikliklerle toplumu "ustten" degistirmeye calisan toplumsal muhendislik projelerini oldugu gibi sahiplenmiyorum elbette. Ama toplumun verdigi her turlu tepkiyi oven toplum kuyrukculugu da olan ve olmasi gereken ayrimini gormezden geldigi icin problemli. Toplumsal degerlere "saygili" bir yaklasimla o degerlerin yarattigi gelenekci korluge karsi durmayi birlestirebilen bir politik yonelim ihtiyacimiz olan sey. Isin zorlugu da bunun olabilirliginde yatiyor biraz da.

Secimler

2007-06-14T01:46:00.000+03:00

Televizyonlarda kahve kahve sokak sokak dolasip "halkin secim nabzini" tutma niyetiyle yola cikan programlardan edindigim ilk izlenim, oy'unu hangi parti veya kisiye verecegini ayan beyan soylemek konusunda Turk halkinin rahatsiz bir tavir sergiledigidir. Sanirim, oy'unu hangi yonde kullanacagini ifsa etmede sergilenen gonulsuzluk, bu tip bir ifsanin kisisel yasami kamuoyu ile olcusuzce paylasmanin kabul edilemez oldugu yonundeki genel toplumsal yarginin bir uzantisi olarak aciklanabilir. Halkimiz secimlerde tutacagi "taraf"in kamusal bir mesele olmadigina kani olmus olmali ki, bu hususu kendine saklama yolunu tercih ediyor. Secimlerin ideal bir kamusal eylem oldugu dusunuldugunde halkimizin sergiledigi oy'unun rotasini aciklama gonulsuzlugu paradoksal bir durum olarak nitelenebilir. Bu gonulsuzlugun altinda bir cesit "fislenme" korkusu, aciklayacagi partinin iktidar olmamasi halinde yasayabilecegi muhtemel baskilardan urkme gibi nedenler aranabilir belki de.

Ben oy'umu nereye atacagimi soylemekte bir beis gormuyorum. Sol'un ortak Istanbul (2. bolge) adayi olarak aciklanan Baskin Oran'a gidecek benim oy'um. Turkiye'de sosyalist sol'un iyice kan kaybina ugradigi su donemde tek kisiyle dahi olsa parlamentoda temsil edilebilmek ufak da olsa bir "oh" cekmemize vesile olabilir.

Yatagini sasiran kedi

2007-06-06T19:47:00.000+03:00

Otoyolun ortasinda bir kedi yatiyordu
Keske uyuyor olsaydi

Yasli ve hamile gazilere yer veriniz

2007-06-03T12:37:00.000+03:00

Hastalik tekellesti artik. Bu hafta icinde babamin eski bir arkadasini da kanserden kaybettik. Akciger kanseri. Ma-aile cenazesine gittik. Istanbul'un biraz disinda Silivri civarindaymis bu basimiz sagolsun amcamizin memleketi olan minik koy. Rahmetli'nin yasini tutmak da haremlik selamlik bir mekan ayrimina tabiydi, pek tabii. Kadinlar bir evde toplanmis, toplu bir dert alisverisi ile hasir nesir olmaktalardi, annemi derhal oraya havale ettik. Babamla ben koyun camisinde biraz turlayip musalla tasi uzerinde yatmakta olan tabutu kacamak gozlerle izledikten sonra cenaze namazini beklemek uzere kahveye gectik. Olabildigince pis bardaklarla caylarimizi icerken rahmetli amcamizin yakin akraba es dostuyla muhabbete daldik. Havada oyle yuklu bir matem havasi yoktu. Birkac "ya rahmetli de cok iyi adamdi" laflamalarindan sonra bi miktar siyaset (AKP versus CHP: the biggest round of the republic) ve ardindan olabildigince bel alti unsurlara dogru kaba bir seyir izledi muhabbet. Rahmetlinin yakin bir arkadasi esinden ayrilali 2 yil olmus, evinde 2 aylik araliklarla kafkas kokenli temizlikci kadinlar calistirarak her turlu "isini goruyomus". Cenazede miyiz, yoksa raki sofrasinda mi bi an karisti gitti. Raki reklami var ya "Turklerin icmek icin nedeni yok" sloganli...Ha iste, ona benzer bi durum yasadik. "Turklerin matem icin nedeni yok".

Ben babam ve bikac munafik cenaze namazina katilmadik. Zaten fark ettim ki hic dua bilmiyorum. Subhaneke okuyayim dedim, "Subhaneke allahumme salli"de takiliyorum, sonrasi yok. Uzaktan cami avlusunda toplanmis ahaliyi izledik. Bu tip durumlarda aykiri davranmak adetim degildir. Gelenek namaza kilinmasi ise kilarim, killik yapmam, onlar bana uysun ya demem. Bin yillik gelenek ile gorenek ile sinir savasina girmem. Zira kazanamam, kazansam da isin odulu o mucadeleye degmez. Ortada bi odul varsa tabi.

Cami namazindan sonra tabutun topraga defnedilmesi icin harekete gecildi. Uzun bir kuyrukla elden ele tasindi rahmetli, kisa bir yuruyusle koy mezarligina ulastik. Imam ezan okudu, rahmetlinin iki cocugu ve esi kipkirmizi olmustu aglamaktan. Naas mezara yerlestirildikten sonra, mezarin etrafindaki 10 15 kurek el degistire degistire kullanilarak uzeri toprakla ortuldu.

Benimkiler olumden cok korkar. Babam "madem olucez niye geldik ki dunyaya, ustteki resmen bizimle oynuyor, gencecik adam gitti iste" diyerek dert yandi, "ustteki"ne gonul koydu. Annem de yatistirmaya calisti, "bak ne guzel seyler gordun iki tane aslan gibi oglun var" dedi. Aslanlardan biri ben oluyorum. Heyt be yavrum aslan parcasi. Ben olumden degil de yaslanmaktan korkuyorum, elden ayaktan dusmekten.

Cok cabucak unuttuk sonra cenazeyi, ya da unutur gibi yaptik.

Ne demis sair?

Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

Mardin Foto

2007-05-30T16:14:00.001+03:00

Tur soforumuz Murat, Dara Koyu'nde bir nine hanima Kurtce biseyler anlatmakta...Ne anlattigi sonraki postumuza :) Murat, 35 yasinda. Yedi kardesler. Evli, 3 cocuk babasi. Cocuklarindan biri menenjitten oturu bebekliginden beri yatalak. Bir halay cekisi var, hayranlikla izlersiniz. Bi cay bahcesinde beraber oturuyorduk. Biri geldi, Murat'a sen benim babama cok benziyorsun dedi. Murat da kalkti adama sarildi, sonra insanlar cift yaratilmistir dedi. Biraz muhabbet ettiler, telefonlari degistiler.

Dara Koyu'nden Filiz hanim...Aman tanrim ne bilmis bi sey o.

Diyarbakir Ulu Cami avlusunda kisa bir mola... Gunes ortada yok, ama gozleri kisik.

Diyarbakir'daki Gazi Kosku'nu gezen cocuklar...Hocalari bu esnada buraya bakin gulumseyin diyordu. Ben de bana bakin gulumseyin dedim. Hicbiri donup bakmadi. Ama bazilarinin kahkaha atmasinin sebebi benimdir.

Cahit Sikti Taranci Muze Evi'nde sairle bakisiyoruz. Yas 35 yolun yarisi eder, Dante gibi ortasindayiz omrun...Cevremizi saran tum cocuklar bu uzun siiri ezbere biliyordu. Iclerinden birine "peki Dante kim?" diye sordum. Italyan yazar ve sair dedi. Agzim bi karisa yakin acik kaldi.

Nargaz. Mardin'de 1 numara. Gaz gaz gaz, tabi ki Nargaz...Ayrica tasimacilik hususunda da son nokta.

Mardin'de belediyenin kadrolu esekleri var. 3 yil calismanin sonunda (genellikle copculuk) emekli oluyorlar. Emeklilik maaslari da 300 milyon. Bol bol saman yiyolar.

Hasankeyf

2007-05-28T13:30:00.000+03:00

Bunu hic cozemedim. 1905? Cihat? Hooo? Bilen varsa help alayim. Rehberimize sormayi hic denemedim bile. Iyi cocuk hos cocuktu da, bilmiyordu pek bisey. Ustune gitmedim ben de.

Orhan Elmas'in yonettigi 1969 yapimi "Bos Besik" filmi var ya. Hani Fatma Girik'in oynadigi. Tepede asili olan besik o besikmis iste. Fatma Girik'in bebegi Hasankeyf'teki bu magara evden kacirilmis filmde. Ya yaaa...

Hasankeyf tepesinden koy ve Dicle. Yukseklik korkum oldugu icin en kenardan kendardan agir agir cikabildim. Koy cocuklarinin ucurum kenarlarindan patir patir kostura kostura ciktiklarini gordukce "hey, cekil ordan duseceksin" nidalari attim, siritiyorlardi bana.

Koyun butun cocuklari adeta yerel rehber. Hepsi ayni metni ezberlemis sanirim. Biri anlatirken diger dur ben anlatayim diyor ve tam digerinin kaldigi yerden devam ediyor. Bu bucur de heyecanli heyecanli biseyler anlatiyor da bi hatirlasam. Ilerdeki minik oyuklari, magaralari goruyor musunuz? Oraya sedir atip golgenin tadini cikariyorlar. Simdi yoklar o baska.

Hasankeyf'in Yattara lakapli minigi. Trabzonsporlu Yattara'yi bilenler hemen durumu cakmistir, neden bu lakap bu bucure takilmistir. Isin sirri kafasinda. Bu yaramaz elimdeki suya dadandi. Verdim suyu, o da icmeden yere bosaltti.

Hasankeyf'in kir pas icinde yokluk icindeki koy cocuklari...

Ortada minare var ya, tepesinde leylek yuvasi olan. Baraj golunun yuksekligi onu gececekmis iste. Insan hayal bile edemiyor.

Bu akan nehir Dicle. 5 yil icinde Hasankeyf'i yutacak olan nehir. Neden kiz cocuklarina "Dicle", erkek cocuklarina "Firat" ismi verilirmis soyleyin bakalim. Ikisi de nehir sonucta dimi. Neden ama neden...Din din dinnn. Cunku'su var. Dicle, onune engel gelince onu asmazmis, yanindan kivrila kivrila dolana dolana onu gecermis...Firat ise azgin bi nehirmis, onune cikani dagita dagita yuta yuta ilerlermis. Mantikli, cok mantikli.

Bi de Dicle'nin hemen kenarinda "Yol Gecen Hani" adinda bir et balik lokantasi var. Uc kat magara evi aslinda. Ucuncu kat cok nemli rutubetli. Hemen ilk katta Dicle'nin -yanlis hatirlamiyorsam- "zappurt" adindaki baligini yedik orda. Cok lezzetliydi. Temizlik hususunda benzer duygular icinde degilim gerci. Sonra, kuvvetli bir toz firtanasi cikti. Iceriye gram toz girmedi. Whitney Houston "I will always love you" tadinda biseyler caliyordu. Mudahale etmedik.

"Gunduz Seyranlik Gece Gerdanlik"

2007-05-28T12:55:00.000+03:00

"Gitmesek de gormesek de o koy bizim koyumuzdur" diye bir soz var ya. Buyuk bir yalan o. Gitmeyince gormeyince o uzaktaki koyler bizim olmuyor. Koy hahvesinde toplanan ahali ile dertlesmedikce, subaslarinda toplanmis kadinlarimizin yari kacak bakislarini koy cocuklarinin gozlerindeki pariltiyi gormedikce olmuyormus bu isler. Uzak yakina baska turlu gelemiyormus.

3 gunde onca ani birikti, o kadar cok fotograf cektim ki, o kadar olur. Nerden baslayacagimi bilememenin saskinligi icindeyim aslinda. Simdilik sadece Hasankeyf'te cektigim fotograflari gostermekle yetinecegimdir. Buyrunuz kendileri hemencecik yukardalar.

mardin mardin

2007-05-23T15:13:00.000+03:00

Bu cuma gunune kisacik bir Mardin turuna katiliyorum. Boylelikle Istanbul disinda da koca bi dunya var fikrini hayata gecirmenin bu yaz donemindeki ilk adimini atmis olacagiz. Cuma sabahi 5de Diyarbakir'a hareket. Tur programi icinde gorecegimiz bi suru yer var, misal mi, iste misal:

Gazi Kosku
Ulu Cami
Malabadi Koprusu
Hasankeyf
Magara evleri
Mor Gabriel Manastiri
Mor Benham Kilisesi
Kasimiye Medresesi
Tarihi Dara sehri

Donus pazar sabahi 9da. Iki guncuk zamanda bu kadar yeri nasil gorecegiz, nasil sindirecegiz, hazimsizlik cekmeyecek miyiz sorularinin cevaplari bende de yok. Tur sirketinin bi bildigi vardir umarim. Mardin'e gitmis var mi sevgili pitirciklarim? Tavsiyeniz varsa alirim yaparim. Anlaticam donunce, fotolarla bezenmis, fotoroman tadinda biseyler biseyler...

istanbull

2007-05-09T18:30:00.000+03:00

Geldim gordum geziyorum..henuz sadece taksim civarini geziyorum, ama olsun acilirim yakinda..kendimi en cok kendim gibi taksim'de hissediyorum. omrunun yarisi orda gecen biri olarak normal bu durum. cuma gunu istanbul'a geldim iste, haftasonu aile saadetiyle gecti. buyuk uzun bir masada raki esliginde uzun zamandir hasret kaldigim ev yemeklerini hopurdattim. abd maceralarimi anlatmam konusunda israrli olan her yastan akrabalarimi akademik muhabbetle sikmak istemedigim icin bulabildigim en geyik seyleri anlattim. abd'lilerin muntazam salaklarindan bahsettim, ki bu son donemde artan "milli hareket" hesaba katildiginda cok stratejik bi hamleydi, cok basariliydi. sonra konu abd'lilerin obezite sorunundan bush'un aptal saptal gaflari ve sahinlerin coken politikasina kadar gitti geldi. pazar gecesi ilk taksim hamlemi, bi kac arkadasla bulusup boydan boya bi kac volta attiktan sonra, once peyote sonra deep adli bi restoranta biseyler yedik ictik. Pizzasi acayip superdi, abd'de gunde bi ogunu pizza ile gecen biri olarak hala pizza yiyebilme istahim beni de hayretlere sokmadi degil.

bu arada deryik, saray'da kazandibi yedim ben, gozun arkada kalmasin :)) hatta bambi'de kasarli durum doner bile yedim.

"ama bu demek degil ki hayatta basarisiz olacaksin"

sevgili acun, fear factor'de elenmis bir yarismaciyi teselli ederken..

evet, turkiye'deyim.

i love turkey, especially istanbull.

edit: soylemeden edemeyecegim..Lily Allen ile James Blunt bi an once evlensin, ve ikisi de muzik yasamlarina bu evlilikle bi son versinler.

Back to home

2007-05-03T18:04:00.000+03:00

Ohom ohom Istanbul yolcusu kalmasin. Gun bugundur. Cok aktarmali gidiyorum, arada Birlesik Krallik'in Londra sehrine filan da ugrayacak ucak. Aslinda epey bir ulke/sehir "gezmis" oldum boylece. Havaalanlarindan sehir rontgenlemeleri. "Iste ben bilmem ne havaalanindayken...daha o zamanlar sen su kadarciktin..." diye cumleler kurabilicem orta vadede.

Akrabalar aralarinda yemek yapiminda isbolumune gitmisler. Biri tatli yapiyor, biri borek, digeri dolma. Ben de ailenin "the Connoisseur"u sifatiyla "sunun tuzu eksik sunun dibi tutmus su kisik ateste daha iyi olurdu zannimca" gibi bobur bobur cumleler kuracagimdir. And olsun.

Yarin Istanbul'da olucam iste. Bilet cift yonlu hala, ama az kaldi tek yonluye donecek sonunda. Guzel gunler gorecegiz cocuklar.

Iyi yolculuklar bana.

yayin akisimiz kaldigi yerden tum hiziyla devam edecek...ama once reklamlar...

2007-05-02T01:43:00.000+03:00

Reklam almis bloglara tik'larken uc kere dusunuyorum (benim icin yuksek bir sayi bu). Bu isin dogasina, kendini deneyimlerini anlatma es dost akrabayla paylasma isinin dogasina uymayan bi durum bence bu reklam isi. Alisamadim. Koyanlar niye koyuyor onu da cok idrak edebilmis degilim. Yargilayacak durumda zaten degilim de, motivasyonu nedir bu isin cozemiyorum. (Blog olsun olmasin, bir siteye girdiginizde ilk isiniz mumkunse reklam kutucugunun kosesindeki carpiyi tiklamak olmuyor mu sizin?) Gunde binlerce reklama maruz kalan zavalli beynimiz zaten yeterince embesil olmadi mi, bari bloglar arasinda gezinip merakimizi bi sekilde cezbeden insanlarin yazdiklarini okurken bi nebze rahatlamasin mi? Kosedeki reklama gozumuz takilmadan sirf yazilan sey ile birebir ozel bir diyalog kurabilelim. (Bana bir masal anlat qm.)

Blog yazmak cok kisisel bir is (taa ilk zamanlardaki "blog nedir, gunluk mudur degil midir hede hodo" tartismalarina girmeden hizla devam ediyoruz). Herseyi metalastirma, ticarilestirme mantiginda zaten sakat olan biseyler var. Bloglarimiz sadece bize kalsin, kar mantigi her yere bulasmasin. Bloglar arasi kurulan dostluklarin uzerine reklam golgesi dusmesin. Sonraki kusaklara tavsiyem, qm'in yegane vasiyeti budur.

Non-profit bloglar olalim. Birakalim, burdan da uc bes kurus kazanmayiverelim.

Ring

2007-04-29T23:54:00.000+03:00

Saci yuzune dusen kizlardan korkmamiz gerektigini anladigimiz korku filmidir. Korkunc biseydir. Filmi daha onceden seyredip de sizinle sirf sizi korkutmak icin tekrar izleyen kuzenlerle birlikte izlenmemelidir. Filmin korkutabilitesi ikiyle carpilir sonra. Ha simdi televizyondan cikti cikacak diye geceleri uyuyamaz, gunduzleri zombi gibi dolasirsiniz.

Orduya bak, hizaya gel!

2007-04-29T19:35:00.000+03:00

"If you tolerate this, then your children will be next" Manic Street Preachers

Sacma sapan politik kutuplasmalar oluyor. Herkes bir laiklik savunusudur tutturuyor, sanki ciddi bir tehdit varmis gibi alarmda herkes. Turkiye Iran olmasin, ne alakasi var yahu? Iran'da islam devrimi nasil oldu haberiniz var mi? Kosullari neydi? Sinifsal analizini yaptiniz mi? Politik haritayi okumaktan aciz en apolitik beyinler, laiklik denilince "militan demokrat" kesiliyor. Laikliginizi sevsinler.

Turk ordusu goruldugu yerde dovulmelidir. Vatanin huzuru ve akil sagligi icin gorevdir bu. Hukumet istifa edecegine Turk ordusu silah biraksin. Bir de muhtirada "ne mutlu turk'um diyene ilkesinin karsisinda olan herkes TC dusmanidir" demis. Ne alaka ya...Anlamsiz govde gosterisi. Govdesi var gosteriyor tabi, canakcilar da var bol bol. CHP de "ordunun tutumu dogrudur, cumhuriyet kolay kazanilmadi" demis. Senin "muhalefeti"ni seveyim CHP.

Ordu gaziyla politika mi demistim ben bikac gun once? Caglayan kitlesi'ne bakinca uzuluyor insan. Hukumet istifa!ymis, niye? Cumhurbaskani sadece % 30u temsil eden kitleden olmamaliymis. Sanki hep %51'i temsil etti Cumhurbaskani. Parmak hesabi olmaz bu isler. Yahu bunun yasalari var hukuku var. Hukuka uygun secilen Cumhurbaskani olur. Yiyim sizin demokrasi kulturunuzu. Niye toplandiniz o kadar? Zahmet etmeseydiniz keske. Daha bolunerek cogalacaktiniz.

Yine geliyorlar bana soldan soldan.

appears to be real

2007-04-29T07:16:00.000+03:00

"Baby, did you forget to take your meds?" Placebo

Ne cok seyi varsayiyoruz, bazilari masum, bazilari degil (konuya girise bakar misiniz, adeta ders niteliginde).

Ne kadar duygusal olsalar da tum erkeklerin "taa en iclerinde" ("in their hearts of hearts" derler kimi ingilizler) insan postuna burunmus yirtici et-duskunleri oldugunu varsayiyoruz.

Ne kadar ozgur, sorumluluk/utanc duymadan yasanan cinselligin atesli taraftari kesilseler de, kadinlarin aslinda "taa en iclerinde" mustakbel esine sonuna kadar sadik olacak kalbinin prensini bekleyen romantik pamuk prensesler oldugunu varsayiyoruz.

En buyuk gunahlari, en kabul edilemez suclari isleyen insanlarin "taa en iclerinde" vaktinde yeterince alevlendirilmemis iyilik kivilcimlarinin hala tutustugunu varsayiyoruz.

Goruntulerle curutulemeyecegini varsaydigimiz birtakim derin gerceklere tutunuyoruz cogu zaman.

PS: Simdi okudum da, amma da mesih gibi konustum yahu, yazarken oyle gelmemisti halbuki.

Ser-tac

2007-04-28T07:46:00.000+03:00

Dusundum de, Serdar Ortac (kisaca ser-tac diyelim biz o'na) ne kadar da terbiyesiz bir insanat degil mi ama? Dansoz parcasiyla gecen yazimizin icine etmisti zaten, kin birikmis bende yeni yeni aciga cikiyor demek ki. Hep icime attim, simdi patliyoruz, hop bir ki. Bu zat-i muhtereme "yaptiginiz tum sarkilar birbirine benziyor ayip olmuyor mu?" cinsinden ignemeli soru sormuslar. Yanita bakar misiniz: "zaten topu topu 7 nota var, ne yapmami bekliyordunuz?" Yakisti mi sana Ser-tac, haftanin rukusu sectim seni. Fena yanit degil aslinda, muzik kulturu turkish pop'tan oteye gecmeyenler bal gibi gelebilirler bu oltaya mesela. Aaa evet derler hatta, demek bu yuzden tum sarkilar birbirine benziyor. Oyle degil ama anacim. Tamam biz de konservatuar mezunu degiliz, ama dinliyoruz sagdan soldan muzik. Olmuyor Ser-tac, sen hala gobekten zeytin yeme evresinde kalmis olabilirsin, bizi de buna mahkum etme ama ne olur? Yetkili merciler harekete geciniz, bu cekik gozlu yari japon tiz sesli asiri ozguven bombasi sisme kisiligi nezarethaneye aliniz. Bizi felc etmeyiniz.

Deep Purple

2007-04-27T00:56:00.000+03:00

Oturdum, didindim ugrastim, asagidaki siiri yazdim:

Sweet child in time,
You'll see the line.
The line that's drawn between,
The good and the bad.
See the blind man,
Shooting at the world.
Bullets flying,
Mmm... taking toll.

If you've been bad,
(Oh) Lord I bet you have.
And you've not been hit,
Mmm...by flying lead.
You'd better close your eyes,
Ahh, Ahh...and bow your head.
(And) Wait for the ricochet...

Sonra, bir baktim Deep Purple da kelime kelime aynisini 40 sene once yazmis. Adini da "Child in time" koymus. Tam da isim ustune dusunmekteydim o sirada, bu kesfim tum keyfimi kacirdi. Intihal (tam turkce'siyle eser hirsizligi) denen sey, sadece onceden yazilan/soylenenlerden mi olmak zorunda yani? Hersey soylenmis/yazilmis hissi var zaten icimde, kutuphanelerimiz onbinlerce kitapla tika basa dolu, muzik sozleri, tiyatro oyunlari, film senaryolari, reklam sloganlari derken bize soyleyecek ne kaldi ki? Hem, Deep Purple ile ayni seyleri dusunmus olamaz miyiz? O once dusundu diye kim verdi ona o sozlerin altina imza atma yetkisini? Deep Purple, artik paylasiyoruz bu sozleri...anlastik? Ian Gillan'i kafalasam gerisi bisey demez zaten. Ian olur dimi, ikimizin olsun bu sozler, ha ne dersin? Su kapaga 5 kafanin yanina benimkini de koyarsiniz artik. Yakisir hem, grubun sex appeal'i olayim ben. Siz kaybedersiniz, soyleyeyim ben.

****

Cok guzel konusan insanlar var. Retorigi saglam adamlar bunlar. Bu insanlar boyle konusuyorlarsa ne kadar guzel de yazarlar diye dusunurum hep. Mesela, ben de geveze sayilabilecek bir insanim, ama retorigim oyle saglam degil...Yok israr etmeyin, biliyorum ben kendimi...Neyse, bu retorikci insanlara bakiyorum, yazi dilleri hic de oyle sullar seller olmuyor. Hitap gucu baska birsey, mimikler, el kol, ses tonu..Demek ona tav oluyoruz biz, adam dediklerini yazsa tin tin yani...

Sirtustu yatma RTE

2007-04-26T02:18:00.000+03:00

Sirtustu uyuyamayanlardanim. Sirtustu pozisyonunda en fazla yaptigim birkac dakika tavani donuk gozlerle izlemekten ibaret. Bi de tavanin badanasi iyi yapilmamis, puruzlu filan, onlardan sekiller yapiyorum..Aaa ne o fil mi, e peki o adam ne yapiyor ki orda simdi, aa cok ayip, gibisinden banal seyler. Bulutlara bakip hayaller kurmamistim vaktinde, cocukluk ihtiyaclarimi gidermekteyim. Evet, ne diyorduk, uyku ve sirtustu yatis durumu. Olmuyor efendim, ikisi bir araya gelmiyor. Sirt agrisi yapiyor bi sure sonra o durumda yatis. Belki de koltukta dik oturamamakla ilgili bir durumdur. Kambur genclik. Yatis dedigin tek ayagin 90 derece kivrilmis tek el yastik altina sikistirilmis sekilde olmali. Bize annelerimiz boyle ogretti.
*******
Alakasiz olacak ama, canim Turkiyemde koparilan cumhurbaskani kim olsun, RTE mi olsun Ajdar mi olsun capindaki firtinayi yer yer keyif yer yer huzun ve esefle izlemekteyim. Ne yazik ki, Turkiye'deki politik damar zaman zaman depresen laiklik savunusundan ibaret -ordu gaziyla politika diyelim biz buna sebastian, oyle diyelim iyi dusundun jose. RTE cumhurbaskani olsaydi bi anda seriat ulkesi olmazdik, kadife ya da ipek bir karsidevrimle de karsilasmazdik, hersey kaldigi yerden devam ederdi. RTE ideolojik donusumunu tamamlamis kuzulasmis "institutionalized" olmus bir bahtiyardir, ulkemizin aydinlik gelecegi ulusun korkma diyesim var, hani daha reel sorunlari dert et diyesim var. Ama, benimle ayni kulturel dunyadan insanlar bu konuda o kadar farkli dusunuyorlar ki, dusunduklerimi soylerken bir ic huzursuzluk da hissediyorum bazi bazi - bu da itirafim olsun.

Efendime soyleyeyim

2007-04-25T06:11:00.000+03:00

Bir miskinlik hali uzerime cullandi bu gunlerde, hicbir sey yapasim yok. Acayip embesil bir evremdeyim, allah hepimizin sonunu hayir etsin. Paper'lar yazildi teslim edildi, asistanlik islerinin birkac iviz zivir angarya-matik isleri var yapilacak hepsi bu. Istanbul'a donulecek gunler sayiliyor, 3 mayis tarihimiz. Sayalim bakalim, hmm, 10 gunden az. Iyi. Zaten bu embesil donemin iki sorumlusundan biri bu: Istanbul'a donusun bu denli yaklasmis olmasi. Herseyi birakma, burayla tum baglari koparma ihtiyaci hissediyorum gibi. (Bu arada, Mathy'nin de piknik sozunu burdan hatirlatmayi bir borc bilirim) Diger sorumlu da, asiri nemli sicak hava. Bunun tek faydasi, okulun genis cimleri uzerinde diledigimizce top kosturabilmemiz, cocuklar gibi sen olabilmemiz. Adimiz zaten burda "Turkish star"a cikti, kimse futboldan ("soccer" manasinda) anlamayinca boyle oluyor iste efendim. Burdaki ecnebi gencleri bir saga bir sola yatiriyorum, Turkiye'yi temsil ediyorum, kolay mi? Uzerimdeki yuk cok agir cok.

Sevgili Blog

2007-04-24T08:41:00.000+03:00

Bugun korkularimdan birinin daha ayirdina vardim. Nemli sicak havanin ardindan gelen firtinamsi yagmurda cikip yuruyeyim dedim. Semsiyeme vuran yagmurun cikardigi takur tukur ses ve islanmis cim kokusunun hayvani guzelligi esliginde yurudum de. Sonra gok gurledi, boyle bir gurleme uzun zamandir duymamistim, kulagimin pasini aldi doganin hirlamalari. Sonra simsekler cakti, etraf aydinlandi bir sure, kisa bir sure. O simsek ya beni carparsa ne olacak simdi diye dusundum, kimse de yoktu sokakta. "Gerginim son zamanlarda, uzerimde asiri elektrik vardir belki, o elektrik yukardaki elektrigi cekebilir, arada ben kaynarim." Evet bunu dusundum, kelime kelime hem de. Adimlarimi hizlandirdim sonra, yuruyusum kisa surdu.

Fetis erkekler

2007-04-23T07:35:00.000+03:00

Fetişizm bir nesneye sahip olmadigi degerleri atfetmektir. fetis erkekler de sahip olmadiklari niteliklerle anilan erkekler oluyor bu durumda. ornek vermek gerekirse, johnny depp, orlando bloom, dicaprio hep en karizmatik, en yakisikli erkekler listelerinde zirve pozisyonlarini kimselere birakmiyorlar. Halbuki siradan nesnel bir gozun de rahatlikla gorebilecegi gibi ne bu uclu ne de benzerleri karizma ile yakisiklilik gibi konularda oyle zirveye oynayacak muhteremler degillerdir. Fakat bunu aciklikla da soylerseniz kimse ciddiyetinize inanmaz cunku durum genellesmis bir ideolojik yargi halini almistir, bir nevi camera obscura'dir, yok oyle degil boyledir. kadinlarin "futbol seviyorum" dediklerinde karsilastiklari suphecilige benzer bir tepki ile karsilasirsiniz, ciddiyetiniz zan altindadir.

...

2007-04-12T16:14:00.000+03:00

Hicbirimiz mukemmel degiliz, hepimiz bosaltim sistemi olan yaratiklariz.

Fighters fight

2007-04-06T04:19:00.000+03:00

Rocky: 1976;
Rocky II: 1979;
Rocky III: 1982;
Rocky IV: 1985;
Rocky V: 1990;

Ve sonunda...

Rocky Balboa: 2006.

Rocky'nin hikayesi nostaljik geridonuslerle devam ediyor. Bu yeni film sayesinde, anilari tazelenen sadece Rocky'nin kendisi degil, bizler de biraz da. Rocky'nin fantastik ip atlama sanatini seriyi izleyen hangi zihin unutabilir? Tamam soguk savas doneminde Sovyet boksorle dovusmesi elestirel zihinlerde Hollywood politics sendromunu atesleyici etkiye sahipti, ama yine de o sibiryanin karlarinda bata cika en ilkel araclarla calismasi hangimizin icindenki kahramani uyandirmadi ki? En son antremani resimdeki meydanin merdivenlerini son surat tirmanip iki kolu havada kendi ekseni etrafinda ziplamak olan kahramanimiz, cok ofkelendigi zaman arabasina atlayip surat yapiyordu "the eye of the tiger" esliginde. Aa evet dimi, evet tabi. Urkek ve cekingen Adrian'a olan aski da cok gercekciydi mesela, birbirlerine cok uyan bir cift, sade ve gosterissiz. Oyle basit bir kisilik de degil Rocky; Italyan aygirinin o savasci goruntusunun altinda yatan dingin ruh, ofkeli sozleri buyuk bir olgunlukla sakince dinlemesi ile kendini aciga vuruyordu mesela. Duygusal olarak derin bi kere, oyle sadece basit bir dovuscu degil iste, van damme'dan fazlasi var Rocky'de.

Her halukarda, her boyutta kum torbalarini acimadan dovmesini, bitmez tukenmez hirsini, yikilip yikilip yerden kalkamasini, tek elle sinav cekmesini, horoz yakalayarak yaptigi hiz artirma antremanlarini, 'coach'uyla sado-mazo hoca-ogrenci iliskisini, Adrian'a karsi bitmeyen sadaket dolu askini, ne zaman patlayacagi belirisiz volkan gibi birden ortaya dokuleveren ozlu sozlerini hatirlamak icin bile izleyin derim ben bu son Rocky'i. Yasli Rocky'imiz ile genc Rocky'imiz arasindaki yegane fark, dovuscumuzun zaten yamuk olan cenesinin iyice ayarini kaybetmesi. Hani filmlerdeki kahramanlarla ozdeslesip bi sure kendi iclerinde onlari yasatan cocuk seyirciler vardir ya, ben biraz onlardanim. Hic bi zararini da gormedim. Cenem hala cok sekilli mesela.

Iyi tamam, bi Fellini degil izlediginiz, gerekmiyor ki de zaten.

The Game of Life

2007-04-05T05:00:00.000+03:00

Whoever has the most things when he dies, wins.

Go go go...

2007-04-04T07:12:00.000+03:00

En buruk sarkilar hep gidenlere soyleniyor, kalanlar zaten bizim. Sezen Axu'muz minik sercemizin uc yurek paralayici sarkisinin adlarini hangimiz bilmez ki, hatirlayalim soyle bir:

Git: (git, git, git-me kal yalan soyledim...)
Gidiyorum (gidiyorum, butun asklar yuregimde...)
Gidemem (ben bu yuzden hic kimseden gidemem, gitmem...)

Evet, aynen boyle iste. Soyle bir celiski oluyor hayatta: kalip da rutin olmak, aliskanlik olmak ya da gidip de kalanlarda soru isareti olmak, tahmin edilemez olmak. Simdi-burada olmak ile aciklanmayan-bir-tarihe-ertelenen olmak arasindaki secim aslinda biraz bu. Zevki ertelemek biraz, surekli bir ihtimal olmak ve hep orda kalmayi secmek aslinda. Gizemini koruma istegi, aslinda hic de gizemli olmadiginin kesfedileceigi korkusunu da barindiriyor biraz da. Gitme istegi, geride kalanlarin gidenlere bictigi garip deger olmasa tum etkisini yitirmez miydi ki? Geride kalanlar, gidenler kadar sogukkanli olabilseydi "gitme"ye yuklenen trajik anlam bi anda ortadan kalkmaz miydi ki? Belki o zaman kimse gitmeye cesaret edemezdi, kalmak da o kadar altindan kalkilamaz olmazdi.

Kimse kimseye: iyi ama kim terk etti, sen mi o mu? diye sormazdi, "o" cevabina kimse "hmm olur bazen oyle" diye tepki vermez, hayat bayram olurdu.

PS: Bu post'un blogger'in kisisel yasantisiyla hic bi iliskisi yoktur, arkadaslarimi gozlemledim. "Kimse alinmasin kendimi yazdim" degil yani, aksine "isteyen alinsin kendimi yazmadim" durumu.

New Sheriff in Town

2007-03-27T08:26:00.000+03:00

Evet, o benim.

Sweet Home

2007-02-20T07:44:00.000+02:00

Dvd'ler ve Hegel

Ya bu Yankee'ler Ata'mizin o derin sozunu calmislar, ya da Ata'miz cok alalade herkesin harci bir laf etmis. Ilk ihtimal olsa gerek, ikinci ihtimale inanmak bile istemiyorum.

Marilyn, Baby animals, Adbuster, ve Diet Coke

What happened?

2007-02-15T09:13:00.000+02:00

While 79% of university entrants in 1970 said their goal in life was to develop "a meaningful philosophy of life," by 2005, 75% defined their life's objective as "being very well off financially."

Marilyn Monroe

2007-02-11T09:40:00.000+02:00

"A sex-symbol becomes a thing, I just hate being a thing. But if I'm going to be a symbol of something, I'd rather have it sex than some of the other things we've got symbols of." (Marilyn Monroe)

"Marilyn played the best game with the worst hand of anybody I know." (Edward Wagenknecht)

"Still she hangs like a bat in the heads of men who have met her, and none of us will ever forget her." (Sammy Davis Jr.)

is basa dusunce

2007-02-10T00:42:00.000+02:00

Pek sevgili, canimiz parizyen sobelemis, soruyu pek cikaramadim, ama su sanirim: hakkinda bilmedigimiz bi kac sey yaz. Iste bi kac sey:

* Insanlari yasam tarzlarindan oturu yargilayan biri degilim. Yargilamamaya ozellikle dikkat ettigimden ya da yargilayacak birsey bulamadigimdan degil, sadece yargilama gibi bir refleksim olmadigindan.

* Can sikintisi cektigim zamanlar az. Diger insanlarla kendimi karsilastirdigimda, buyuk oranda "self-sufficient" oldugum soylenebilir.

* Uzerime tam oturmayan -bikac beden buyuk- ama sempatik durabilen bir "arrogance" kostumum var, bazen onu ustume giydigim oluyor.

* Korku filmlerinden korkuyorum, o yuzden seyretmemeyi tercih ediyorum. Halka'nin fragmanlari bile cikinca kanali degistiriyorum.

* Uzak dogu dovus filmlerine ozel bi sempatim var. Ama saf dovus filmi olmayacak, alttan alta isleyen bir tema olmasi lazim filmde. Buna uygun aklimdaki en guzel ornek, Hero.

* Isim hafizam sifira yakin denebilir. Derin psikolojik kokenleri oldugundan suphelendigim bir tip unutkanlik cesidi.

* Ortaokulda takma adim "hamsi" idi. Trabzonspor taraftari olmamin bunda payi buyuktu.

* "Toprak olma" dusuncesi bazi zamanlarda karamsarliga surukluyor beni. Basarili olma arzusunun olum fikriyle ilintili oldugu ustune spekulasyon yapilabilir. Insanlik olumsuz olsaydi, yaris ideolojisi simdi oldugu kadar etkili bir bicimde hayatimizin gobegine oturmazdi belki de.

* Istanbul gordugum en guzel sehirlerden biri.

* Alkole dayaniksiz bir bunyem var. Hemen cakirkeyf olurum, baskalari icin az sayilabilecek alkol miktari benim bunyemde mideden agza dogru cesitli hareketliliklere yol acabilir.

* Sigarayi sadece alkolun yaninda iciyorum, sigara tutturmek sosyal bi rituel benim icin.

* Felsefenin, ne kadar okursan oku, insana verdigi "hicbir sey bilmiyorsun aslinda" hissiyati icimde ucurumlara sebep oluyor.

Evet, simdi sobeleme vakti: Polartime, Donna Quijote, Melis, ve Lucy.

Grading Time: Terrorist-Intacto-Incantato

2007-02-10T00:32:00.000+02:00

B+

A-

Incantato, Pupi Avati'nin safkan Italyan filmi, buyuk oranda Neri Marcore'nin muthis oyunculugu sayesinde, gonlumuzun uzun zamandir bos kalan tahtina oturmus oldu.

non-sense

2007-01-26T21:36:00.000+02:00

"Topragi bol olsun" demekle "Allah rahmet eylesin" demek arasinda cok muhim bi teknik fark oldugunu bir siyasi suikast sonucunda tum halkimiz ogrenmis oldu. Ikisinin ayni anlama geldigini sanan biriyimdi ben eskiden. Degistim artik cok. Bu sozlerden birini musluman olmayan biri icin soylemek gunah bilancomuza eksi 10 puan olarak yansiyor. Ama hangisi kotu olan hangisi iyi olan, iste onu unuttum. O yuzden ikisini de kullanmamaya karar verdim. Risk almaya degmez, obur taraf soz konusu olan.

Ucuz can pazari

2007-01-24T09:35:00.000+02:00

Hrant Dink, demokrat bir Ermeni aydiniydi. Uzun yillar Agos gazetesi genel yayin yonetmeni olarak gorev yapti. 19 Ocak 2007 tarihinde, gupegunduz, dunya sehri Istanbul'un tam gobeginde, birtakim asiri milliyetci odaklarin arkasinda oldugu bir suikast sonucunda, ensesinden iki kursunla vurularak olduruldu.

Tarih, soguk. Dersimizin ozeti, yukardaki birkac satirdan ibaret mi olacak? Korkarim, oyle olacak.

Her insan olunce ayni sekilde uzulmuyoruz mesela. Pinochet oldu gecenlerde, herkes bayram yapti nerdeyse. 11 Eylul'de de o kadar uzulmedik, kabul edelim. Hatta sevindik bile, icimizdeki adalet duygusu biraz olsun oksandi.

Saddam Huseyin asildi, bir halkin diktator lideriydi. Asilmaya giderken onlarca hakarete ugradi, son dilegi sorulmadi, kuytu bir odada alelacele boynunu kiran bir ipte oylece asildi, fotografini cekecek resmi bir gorevlinin yoklugunda cellatlarin kamerali cep telefonlari idami belgeledi. Bu idam, ne kadar vicdanimizi sizlatti? Ne kadar dusunduk ustune?

Her demokrat olduruldugunde ayni duyarlilikla sokaklara dokulmuyoruz mesela. Bazilarindan hic haberimiz olmuyor. Dar sol cevrelerin "sehitleri" Dink'in oldurulmekle kazandigi o kahrolasi sohreti tadamiyorlar mesela. Sivas katliami hak ettigi toplumsal tepkiyi gordu mu sizce? Mumcu olduruldugunde kotu seyler hissettik agladik sizlandik ama, ne oldu ki sonra? Dusunduklerini yazmaktan korkmayan sehitler mertebesine yerlestirdik onlari da, ne dediler neyi savundular neden vuruldular, ne kadar kafa yorduk ki bunlara? Birakin allah askina.

Dink olduruldugunde ilk sorumlu TC devleti diye dusundum ben. Hani o Bogazici Universitesi gibi liberallikten kirilan bir okulda yapilmasi planlanan Ermeni Konferansini bile apar topar yasaklatan, "aciklanmayan bir tarihe ertelenmesi"ne zorlayan Turkiye Devleti ve onun kuklasi YOK. Hani Dink'in, mahkeme koridorlarinda surundugu TC Devleti. Hani Dink'in aldigi binlerce tehdite ragmen devlet korumasi bile istemeyecek kadar kendini uzak hissettigi TC devleti. Hani Ermeni deyince tuyleri diken diken olan, "sozde" sifatini kullanmadan "Ermeni soykirimi" bile diyemeyen TC. Dink'i olduren o gencecik sunepe delikanli degil, bir zihniyet, bir anlayis, bir siyaset yapma tarzi. Korku siyaseti.

Kan yerde kalir ya hani. Dink'in kani, Turkiye Devleti bu isin esas sorumlusu olarak kendi halkindan (Avrupa Birligi ya da herhangi bir dis odaktan degil) hak ettigi tepkiyi gormedikce yerde kalacak.

Dink'in arkasindan yuruyen binler var, herkes ne kadar da tepkili. Dink'in suikastinde herkes kendine uzulecek biseyler buluyor. Iyi bir insanmis da, taniyan herkes oyle soyluyor, bu ise durumu sadece daha da trajik yapiyor. Ama esas bakalim, gozlerimize dusen bugu kuruyup etrafimizi saran duman dagilinca elimizde ne kalacak. Dink oldugu ile, bizler ise uzuldugumuzle mi kalacagiz? Oyle olacak. Dink'in cenazesine katilmis olmak bazilarimizin vicdanlarimizi rahatlatmis olacak, sorumlulugumuzu tamamlamis olmanin huzuruyla yolumuza devam edecegiz. Bazilarimiz daha direncli olacak, ama garanti ederim o huzun o ofke o ic sikintisi 10 bilemedin 15 gunu gecmeyecek.

E ne var yani, hayat bu, gecmisle yasanmiyor? Oyle tabi.

Ugurlar olsun ugurlar olsun

Huzunlu bulutlar yoldasin olsun

Bir keskin kalem bir kirik gozluk

Yurekli yigitlere hatiran olsun

bla bla bla

2007-01-23T07:26:00.000+02:00

Bi keresinde bi yerde soyle bisey okumustum:

I do not believe in love. I do not believe in the idea that a woman can be so strongly attached to someone that she can never be mine.

Dusundum de, cok dogru bea. I do not believe, yani.

Hrant Dink

2007-01-21T01:26:00.000+02:00

Şimdi izin ver, izin verin, karmakarışık bir yazı yazayım. Ne bileyim iki saattir mi ne bi yandan ağlayıp bi yandan bağıran birinin yazısı. Olsun. Karşımda televizyon açık. Telefonum çaldığında açıp bağıra ve çağıra oraya buraya saydırıyorum. Pardon, demeç veriyorum. Sonra arada Osmanbey'de Agos'un önünde birikmiş kalabalığı ve senin yerde, taşlarda yatan cesedini gösteriyorlar Hrant Dink. O zaman da sessiz sessiz ağlıyorum. Yakışıklı bi adamdın. İyi bi adamdın. Çok iyi bi adamdın. Üstüne kâğıt örtmüşler, orda yatıyor olmana dayanamıyorum. En çok ölümünün 'bile bile lades' olmasına. 'Perşembenin gelişinin çarşambadan belli' olmasına. Tüm o lanet klişelerine, bu klişeleri topaçlayanların, tüm o Öngörü Kadınların ve Adamların en düşük, en belirgin, en akılcı, en hunhar, en hain öngörülerinin çıkmış olmasına- Hadi bas bas bağırarak söyleyeyim: SENİ KURBAN VERMİŞ OLMAMIZIN AĞIRLIĞINA DAYANAMIYORUM. Dayanamıyorum. Ağbi sen ne iyi bi adamdın. Ne efendi ve temiz ne cesur ve net ne özü sözü bir ne iyi, ne iyi, ne adanmış, ne helâl bi adamdın Hrant Dink. Bi kere benden çok daha Türktün. Hakiki bir Anadolu evladı (kelimenin iyi anlamıyla) hakiki bir yurtsever- bu toprakları, bu milletleri, bu insanları nasıl sever, nasıl düzgün sever, nasıl yürekli, koca yürek bir adamdın. Diyelim sen rahatça yurtdışına yerleşebilirdin. Ordan Türkiye'ye serbest atışlarla- bakarlardı yani sana. Ama sen hiç öyle korkak bi fare olmadın. Bi oportünist olmadın. Bi tacir, bi artist, bi buz patinajcısı olmadın. Sen kelle koltukta dolaşıyordun. Elini ve de yüreğini taşın altına sokuyordun. Sen hakikat serumu gibi; sahtekârlığı/adiliği/ikiyüzlülüğü şiar edinmişlerin topraklarında, BU topraklarda, ne İsa'ya ne Musa'ya yaranamadan, bildiğin ve inandığın doğruları haykırıyordun.

Senin doğruya doğru, eğriye eğri diyen sesine katlanamadılar Hrant Dink. Seni boynundan kurşunladılar. Senin sesini sonsuza dek sonladılar. Bu topraklarda cesur ve dürüst ve iyi bir insanın yaşayabilme ihtimalini de. O ihtimali de, her birimiz için, her birimizin gözünün içine baka baka vurdular, kurşunladılar, kastettiklerini ispatladılar.

Sesini ilk kez o meşum mahkemeden sonra telefonda duydum. O kadar efendi ve kibardın ki, ben tüm kibar insanların bende yarattığı ezilme hissine gark oldum. Mahkememe gelmiştin. Kapıda Linç Kalabalığı'nı görünce, provokasyona mahal vermemek için içeri girmemiş, gitmiştin. İşte bu nedenle (beni korumak için yani) mahkememde yanıbaşımda bulunamadığın için (beni koruyamamış olmaktan) özür diliyordun. İyiliğin karşısında unufak olmuştum. Seni 'Hayran Olduklarım' Müzemde en başlara koymuştum. Adın geçtiğinde içim aydınlanıyordu. Mahkeme kapılarında avukatların bile itilip kakılırken, yazdığın o vatansever yazı inadına/inatla/zorla yanlış yorumlanıp sana altı ay verdiklerinde filan, sana yapılanlardan BU memleketin bir kişisi olarak derin mi derin bir utanç duyuyordum. Senin hayatını aldıklarında utanç ve kahrımdan katılmama daha varmış. Daha sana neler yapacaklarmış! Seni YOK edeceklermiş. Buraları için fazla iyi ve güzel ve doğru ve cesurmuşsun. Sana kıyacaklarmış. Seni kurban edeceklermiş. Daha varmış. Sonra bir ay kadar önce İHD'nin bir toplantısında aynı masanın iki ucuna oturuyoruz konuşmacı olarak. Ben hani çok çok şakacı bir insanım ya "Bu memleketin bir Ermeni meselesi yoktur, bir Hrant Dink meselesi vardır" diyorum durumu özetlemek için. Diğer konuşmacılar gülüyorlar, salondakiler gülüyorlar, sen şaşırmış ama gülümsüyorsun. Ermeni cemaatindekiler seni beğenmediler, Patrikhanedekiler seni beğenmediler, Diasporadaki kokozlar seni beğenmediler. E, bi takım güçler hiç beğenmediler. Son yazında aldığın tehditlerden ve Derin Güçler'den söz ediyorsun. Ben de Derin Bağımlılar demek isterim onlar için. Ucu bucağı olmayan güçlerine, denetimsiz şartsız işlerine, kayıtsız şartsız varlıklarına o denli Bağımlılar ki, bu pozisyonlarını tehdit edecek her nevi muhalif sesi susturmaya yeminliler. Her nevi hakiki demokrasi talebi onların dinlerine imanlarına küfür, anlaşılan. Anlıyorduk. Anlıyoruz. Ben inan epey bi zamandır (bunca provalamanın ardından) bir suikast bekliyordum. Suikast? Ne soğuk, ne mesafeli bir kelime. Seni kurban ettiler iyi insan. Sen ömrümde tanıdığım en temiz ve iyi insanlardan biriydin. Bunu söylemeye dilim varmıyor ama buralara fazla geldin. Elleri kolları kırılsın. Güçleri kurusun. Sana kıyanlara değil, sana kıydıranlara kinim bitmeyecek.

Seni seviyoruz.

Perihan Magden, Radikal, 20/01/2007

Perhaps perhaps perhaps

2007-01-13T05:07:00.000+02:00

Voltaire ne demis, iyi demis:

When a diplomat says "yes", he means "perhaps";
When he says "perhaps", he means "no";
When he says "no", he is not a diplomat.

When a lady says "no", she means "perhaps";
When she says "perhaps", she means "yes";
When she says "yes", she is not a lady.

(Quoted, in spanish, in Escandell 1993).

Tabi bu lafin altindan 200 kusur sene nehir akti. Artik kadinlar ne dusunuyorlarsa direkt soyluyorlar serefsizim. Diplomatlar ayni diplomat.

Bi de su var: annen aldatinca kadinlara guvenini kaybediyorsun da, baban aldatinca erkeklere guvenini neden kaybetmiyorsun bre deyyus (lafim Binbir Gece'deki keltos mavi gozluye, o kadinlara inancini bu yuzden kaybetmisti dimi, yanlisim varsa ara!).

can i have it like that

2007-01-12T07:25:00.000+02:00

Teneffusun sunni'si sii'si olmaz, sonucta hepimiz muslumaniz.

Closer

2007-01-08T02:12:00.000+02:00

Natalie Portman did indeed shoot nude scenes for Closer but requested that they be cut. Closer's protective -some might say disappointingly so- director Mike Nichols agreed. "He wants to see my bare ass much less than [even] my father would," says Portman. "He is as or more protective of me than my parents are." [Hotdog, the Movie Magazine]

Everything I do, I do it for my fans!

2007-01-08T00:59:00.000+02:00

"I do not read the newspapers because they all have ugly prints" DJ Shadow from Six days

Bi 20 gunluk aradan sonra yine geri geldim iste. Dikkat edilirse hemen fark edilebilecegi uzere, benim kaybolmalarimla istanbul'a gidislerim ve geri gelislerimle abd'ye donuslerim arasinda cok yakin birtakim baglantilar gunisigina cikartilabilir. Istanbul anilarimi anlatmak istemiyorum, biliyorum aslinda cok da merak ediyorsunuz (ya ne demezsin dediginizi duyar gibiyim) Istanbul'da neler yaptigimi. Tek bisey soyleyeyim: sevgili deryik ile karsilastik bi yerlerde, aa nasil yani diyenler buradan okuyabilir ayrintilari. O benden daha iyi yaziyor o yuzden ben fazla anlatmayacagim. Benimle ilgili pek hos tespitlerde bulunmus kendisi, okumanizi salik veririm. Benimle ilgili fikirlerine katildigimi ve kendisine karsi benzer hisler besledigimi belirtmek isterim.

Ne yaptim ne ettim meselesine fazla girmiyorum, o konulara girsem bazi cok onemli bloggerlarin basi cok agriyacak, turkiye sallanacak, istanbulda deprem filan olacak da ondan.

Simdi abd'deyim ben, bi eyaletinin bir sehrinde. Yorucu bir yolculuk, kayip olup da sonradan evime teslim edilen valizler, gelir gelmez sizmak, ve sabah kalkar kalkmaz 5 saatlik bana gore hayvani boyutlarda bir ev temizligi. 40 metrekarecik bir ev 5 saatlik bir temizlik gerektiriyorsa o evi Istanbula gidisimde nasil bir halde biraktigimi artik siz sevgili okuyucularim dusunsun. Herseyi de devletten beklemeyin canim.

Isin ozu, zipkin gibi biccaak gibi bir blog ile geri dondum.

Bu arada eskiden bir donna vardi, hakkaten ne oldu ona?

Wyclef Jean

2006-12-11T21:12:00.000+02:00

"We are the politicians of today, the musicians the artists. I think we are the leaders of the new millenium."

Remember Remember...the 11th of September

2006-12-11T06:32:00.000+02:00

Augusto Pinochet, dun itibariyle aramizdan ayrildi, hakkin koruyucu kollarina kavustu. Bu dunyada adalet yok diyorsaniz fena halde haklisiniz, herkesin hak ettigi bir yasam suresi varsa Pinochet'ninkinin 91 yil olmadigi kesindir.

Bir Guney Amerika ulkesini gozununuz onune getirin. Adi Sili olsun. Bu ulkede, 1973 yilinda secimle iktidara gelen sosyalist bir hukumet dusunun, basinda Allende olsun. Allende'nin cok guvendigi ust duzey subaylardan birini dusunun, adi Pinochet olsun. O derece guveniyor ki, Pinochet'nin Genelkurmay Baskani olmasina destek verenlerden biri de Allende. Iste bu ayni Pinochet, Genelkurmay baskani olduktan sadece uc hafta sonra CIA destekli bir darbe yapiyor, ve Allende'nin de icinde bulundugu Baskanlik Sarayi'ni bombalatiyor. Allende kacabilir, Sili'nin Brutus'u Pinochet ile isbirligi yapip hayatini kurtarabilir, belki de sefa icinde omurunun geri kalanini tuketebilirdi. Ama o Baskanlik Sarayi'ni terk etmemekte karar kildi. 11 eylul 1973 gunu, Allende'nin oldurulmeden birkac saat once Radio Magallanes'ten halka yaptigi son seslenis fazlasiyla dramatik ve epiktir, gercek olamayacak kadar guzeldir. Sili halkinin Allende'den duydugu son sozler sunlardir:

Long live Chile! Long live the People! Long live the Workers! These are my last words. I am sure that my sacrifice will not be in vain; I am sure that it will at least be a moral lesson which will punish felony, cowardice and treason.

Baskanlik Sarayi'nin bombalanmasiyla beraber 17 yil surecek olan Pinochet diktatorlugu de baslamis oldu. Buyuksehir belediyesinden iyi olmasin, Pinochet askeri diktatorlugu calisiyor: toplu stadyum infazlari, Atlantik okyanusu semalarinda gozu bagli insanlarin ucaktan asagi atilmasi, faili mechuller, iskenceler, tecavuzler gundelik rutin. Kan ve barut. Iste bu Pinochet, omrunu bu dunya uzerinde bulunan hic bir mahkemeye hesap vermeden tamamlama luksune sahip oldu. O yuzden bu dunyada adalet yok diyorsaniz, yine fena halde haklisiniz. Pinochet'nin olumuyle beraber, ABD'nin "arka bahcesi" olarak anilan Latin Amerika'nin tarihinde karanlik bir donem de simgesel bir sona erismis oldu. Tarihi kisiler yazmiyor belki, ama sormadan edemiyor insan: Onurlu Allende mi kazanmis oldu, yoksa hain Pinochet mi? Castro'nun Kuba'sina, Hugo Chavez'in Venezuela'sina, Morales'in Bolivya'sina, Lula'nin Brezilya'sina, Safik Handal'in miras biraktigi Salvador'a, EZLN'nin Meksika'sina bakinca, yuzde yuz objektif olmasa da, Allende diyesim geliyor benim. Remember remember the 11th of September:

They have the power, they can smash us, but social processes are not detained, not through crimes nor power. History is ours, and the people will create it.

Allende'nin su sozlerindeki idealizm kendi yasadigi donemin ruhu ile uygunluk icinde. Bizler bu idealizmden yoksunuz. Keske olmasaydik.

Paul McCartney

2006-12-07T07:27:00.000+02:00

"Do you think you have encouraged your fans to take drugs?"

"I don't think it will make any difference. You know, I don't think my fans are going to take drugs just because I did."

Paul McCartney answers questions.

Scrubs

2006-12-05T07:31:00.000+02:00

Bu diziye haksizlik mi yapiliyor, bana mi oyle geliyor? Desperate Housewives, Lost, Buffy-the-Vampire-Slayer, Dawson's Creek ya da ne biliyim Seinfeld gibi buyuk kismi sifirin alti buzzz gibi Amerikan esprileri ya da at cope gozum gormesin tarzi acemi oyunculuklarla dolu diziler, pek cok "Cnbc-e izlerim"ciler tarafindan bir cirpida sayilirken, Scrubs lafinin gectigine pek sahit olmuyorum. Bakin guzel kardeslerim, Scrubs diye bir gercek var, orda J.D. var, Carla var, Dr. Cox (ki kendisi bu dizideki favorim olur, after J.D. of course) var, Turk (yanlis okumadiniz, resimdeki yesil onluklu melez cocugun adi bu, evet) var. Guldururken dusundurme var, sarcasm'in dibine vurma var. Iskolizm var, loser-ism var, iyi dusunulmus sirf vakit doldurmak icin yazilmamis replikler var, alti doldurulmus tadimlik bir surrealism var. Kahkahalarla gulmedigim, gulmekten koltuklari dovmedigim tek bir bolum hatirlamiyorum. Ozeti sudur:

Scrubs'i izleyin anacim.

(By the way, the old template is back!)

Some Great Thinkers

2006-12-05T06:18:00.000+02:00

"I think therefore I am." (Descartes/French)

"Perception without conception is blind, while conception without perception is empty." (Kant/German)

"Ben aptal degilim, makine muhendisiyim." (Ajdar/Turkish)

Leonard Cohen

2006-12-01T07:31:00.000+02:00

1969

"My reputation as a ladies' man was a joke. It caused me to laugh bitterly through the ten thousand nights I spent alone."

La Belle Noiseuse

2006-12-01T04:35:00.000+02:00

Fransiz Yeni Dalga sinemasinin en onemli yonetmenlerinden Jacques Rivette'in La Belle Noiseuse (Ingilizce konusulan dunyada "The Beatiful Troublemaker" olarak biliniyor) adli basyapiti ile bu kadar gec tanismis olmak kendi adima kotu bir durum. Film 1991de Cannes Film Festivali'nde En iyi Film odulunu kazanmis. Basrollerde Michel Piccoli, Jane Birkin, Emmanuelle Beart, David Burzstein var. Gayet ustunkoru bir internet arastirmasi sonucunda edindigim izlenime gore pek cok elestirmenin ortak kanisi: "masterpiece".

Film gerek asiri uzunlugu (4 saat) gerekse en etkileyici sahnelerinin tamamen diyalogsuz sahneler olusu itibariyla Tarkovski'nin Stanislaw Lem uyarlamasi olan "Solyaris"ini fena halde hatirlatiyor. Baslarda ciddi bir sabir gerektiriyor olsa da sonrasinda bu sabrin meyvelerini fazlasiyla aliyorsunuz. Michel Piccoli, esi Liz (Jane Birkin) ile beraber kucuk bir kasabada yasayan, ilhamini ve arzusunu kaybetmis asiri yetenekli yasli ressam Edouard Frenhofer roluyle buyuluyor. Frenhofer, 10 yil once biraktigi temel projesi olan "La Belle Noiseuse" adli eseri yapma sevkini evini ziyarete gelen yetenekli genc ressam Nicolas (D. Burzstein) ve sevgilisi Marianne (E. Beart) sayesinde tekrar kazaniyor. Frenhofer'in basyapiti olacak tablo icin Marianne'in model olmasi ile beraber, filmin duygusal gerilimli ve entelektuel acidan zengin sorgulamalariyla dolu atmosferi ciddi bir yogunluk kazaniyor. Hep beraber, buyuk bir ressamin basyapitina dogru ciktigi sarsici yolculukta cevresindeki herkesi nasil da o yapitin insasi surecine eklemledigine tanik oluyoruz. Tum yasami tek bir an'da toplayip onu tuvale tasima arzusu gerceklestirilebilir mi? sorusunu ressamla beraber seyirciye de sordurmayi basariyor film. Sanatin nasil yikici ve sadece sanaticiyi degil cevresindeki herkesi de donusturucu bir etkisi oldugunu kuvvetle hissediyorsunuz. O var olmayan fakat sancilarla dogmakta olan yapit, gorunmeyen bir takim baglarla sanki ressam da dahil olmak uzere herkesi kendisine tutsak ediyor. O yapitin dogmasi icin herkesin kendinden birseyler feda etmesi, oldugu haliyle kendinden vazgecmesi gerekiyor -filmin icine her saniye biraz daha girdikce bunu goruyor, yasiyor, anliyor, ve takdir ediyorsunuz.

Film hakkinda ilginc bir not: bildigimiz anlamda bir senaryosu yok filmin. Her gun bir onceki gunde yapilan cekimler yol gosteriyor filmin alacagi sekle. Bu haliyle de gerceklik ile kurgu arasindaki sinirlari zorlayan bir tarafi var, ayrica takdire deger.

Dazed and confused

2006-11-29T07:53:00.000+02:00

Eski template sebebi nedir bilemiyoruz, kafayi hafif cizdi. Onu dinlemeye aldik, evet kayittayiz, uc ki bir. Yogun tempoya dayanamadi, Mr Behcet's Syndrome'a kapildi yavrucak. Bir sure bu sinema/pop-corn temasini yasatalim bakalim. Fakat bir oncekini kurtarma calismalarimiz surecektir. Bana ne mi? Guzel kardesim, zorla okutmuyoruz ki, bak yuzlerce blog kanali var, istemezsen okumazsin. Zaten herkes cnbc-e, ntv, history channel web sitelerinde geziniyor bu ulkede, hayret birsey.

Karabas sen de hedefi sasirma bi dahaki sefere.

Audrey! (rocky'nin adrian'i (!) degil bu)

2006-11-27T09:05:00.000+02:00

Audrey, sen bitanesin, biliyorsun bunu dimi?

That's me in the corner.

Diyorum ki, takvimlerimizi 1950lere ayarlayalim. Audrey, Ingiltere'den dans egitimini almis Amerika'ya gelmis, Hollywood'un tasli yollarinda yeni yeni emeklemeye baslamis. Tam tarih 1952 olsun mesela. Roman Holiday'in cekimlerindeyiz. Tek fark, Gregory Peck gitmis, yerine yakin gelecekte turkiye'nin oscarli ilk ve tek oyuncusu olacak olan QM eslik ediyor Audrey'e. QM, o zamanlarda, fotografta da gorulebilecegi gibi, uzak dogulu arkadaslariyla ayni sofrayi paylasmakta, cubuk tutarak yemek yemektedir. Ama bir sorun vardir, tabagin icindeki yemek sividir, cubukla nasil olmaktadir bu? Ayrica, tabaga batirilmis o paslanmaz celik super kasik, akillara QM'in sirf fotograf cektirmek icin otantiklik olsun diye o cubuklari eline aldigi suphesini getirmektedir. Anlayacaginiz, QM o donemde ucuz produksiyonlarin basit senaryolarin kurbani olan fakat gelecek vaadeden parlak bir oyuncudur. Roman Holiday, hem Audrey icin hem de QM icin ilk hit olacaktir. Cekim aralarinda, Audrey, Peck yerine, QM ile kagit oynamakta, cift birbirlerini kacamak bakislarla suzmekte, bazen de "aa sen kagit caldin ac bakayim avucunu" gibi cocuksu masum oyunlarla birbirlerine yaklasmaktadir. Tum ciftler bize imrenmektedir, gunde 1015 defa "siz var ya birbirinize super yakisiyorsunuz, sakin ayrilmayin" sozunu duyuyoruz, bunu duyan ben Audrey'in beline biraz daha kuvvetle sariliyorum, Audrey de bana donup soyle asik asik bakiyor:

Cok mutluyuz. Acayip mesuduz. Herkes bizden bahsediyor. NewYorkTimes, kendinden beklenmeyeni yapiyor, "Bir Turk Audrey'nin kalbini caldi" gibisinden magazinsel mansetler atiyor. NewYorkTimes'in yayin politikasinin icine edecek kadar kuvvetli bir ask bu. 85 punto ile "Kerem ile Asli b.k yemis", diyor Hurriyet gazetesi, onun yayin politikasi sasmamis da, uslubunun ayarini kacirtacak denli kuresel sarsinti yaratmis askimiz. Hersey guzel, hersey. Audrey arada bana "beni guzel buluyor musun?" diye soruyor, dilim tutuluyor, yutkunuyorum, nasil yani? Nasil yani seni guzel buluyor muyum? Kendinde misin Audrey sen? Herkes yapsin sen yapma bunu, Audrey.

Ilk resimde goruldugu uzere, masamda bir Audrey kitabi (ansiklopedi diyelim) yatiyor. Icinde Audrey'nin her doneminden yuzlerce fotografi, ilk dans gosterisinin bileti, aile albumu, hayranlarindan aldigi ask mektuplari, esine yazdigi ask mektuplari, modaci Givenchy ile olan inisli cikisli dostluk iliskisi, yani "all about Audrey" var. Ilerleyen gunlerde bu hazineyi siz sevgili okurlarimla paylasmayi gorev, borc, sorumluluk, odev vs. bilirim.

Me: Fusion of Con-fusions

2006-11-25T05:24:00.000+02:00

Kalabalik icinde herkese laf yetistiren ve ilginin merkezi olma gayretinde olan da benim, bir kosede susup kesfedilmeyi bekleyen de. Bazen havali kucuk burjuva, diger zamanlar okumus etmis uzlasmaya kapali solcu. Hizbullah'in Israil ordusunu nasil dagittigini yaziyor NewYorkTimes, siddetin ne hos Hizbullah, Star Magazine'deki konu ise Tom-Kat-Suri ve Oprah'in neden dugune cagrilmadigi, herkes cok ayiplamis durumu, ben de eksik kalmadim tabi. En igrenc pop sarkilarini bangir bangir dinledigim de oluyor mesela; ama gothic rock, indie, nu metal, grunge itunes listemde en cok dinlenenler unvanini kimseye birakmiyor, demek ki durum umitsiz sayilmaz. Vogue ve Vanity Fair okurken buluyorum kendimi bazen, abonesiyim hatta o derece, ama AdBusters ("the political psychology of US Power") ve New Left Review olayi dengeliyor, vicdanimi rahatlatiyor (yukardaki fotograf Adbusters'tan; bir liste varsa, o liste "okunmasi lazim seyler" listesi ise, bu iki dergi o listeye gozu kapali girer). Gereksiz yere huzunleniyorum mesela, bugun "500 pictures of baby animals" adinda hayvan fotograflariyla dolu bir kitaba bakarken midemde bir yumru hissettim*, ama kimi zaman ise taskalpli, ciddi bicimde duyarsiz, kirici derecede alayci kisi de ayni kisi. Reina'nin Beyoglu versiyonlarina da gittigim oldu, Petek Dincoz'u biz geliyoruz diye yerinden kaldirmislardi yani, dusunun artik durumun vehametini (oh sinnerman! devil fcuk you!), amma ve lakin en underground mekanlardan cikmam normalde. Decadant and man of wisdom. Blind lover and one-nite-stander. Liste uzar gider, sonuc ayni: bunlarin hepsi benim cocugum. Oyle ya da boyle. Hard to confess, sometimes.

*Soyle bir diyalog iste:

Matilda: I think I am kind of falling in love with you Leon. It is my first time, you know.
Leon: How do you know that you are falling in love, if it's the first time?
Matilda: I feel it.
Leon: Where?
Matilda: Here, in my stomach. There has always been a knot there, now it's gone.
Leon: I am happy that you do not have a stomachache anymore, Matilda. But, I do not think that it means anything.

(Ezberden yazdim, hafiza-i beser ve nisyan ve maluliyet durumu olabilir)

Boyle bisey iste.

Puma

2006-11-22T05:27:00.000+02:00

"I do not like your fashion business Mister...I do not like what happened to my sister." (Leonard Cohen)

Dev markalarin insafsiz ve pervasiz (bkz. ust foto) "image control" yarisinda ufak piyonlariz hepimiz. Rolumuz bu. Ta ki Cohen'in dedigi gibi "I do not like" demedikce hepimiz, kararlilikla. Hepimizin isi gucu bir(kac) Puma sahibi olmak ve "isimize bakmak" (bkz. ust foto) olabilir, bir tercih de bu. Bize bicilen bu yasami secebiliriz, ve isin kotusu simdiki sessizligimiz secimin yapilmis oldugu manasina da geliyor olabilir aslinda. Ama bu secimin "marjinal zarari" cok yuklu, bunu bilerek secelim neyi seciyorsak. Yasamin Puma'nin ya da baska tekellerin sundugu dar cerceveden cok daha zengin olasiliklarla yuklu oldugunu soylesin birileri bize. Soyluyor aslinda, dinleyelim onlari, okuyalim bakalim mantikli mi dedikleri. "Milyonlarca sinek yaniliyor olamaz" mantiginda yanlis birseyler yok mu, bok yiyor o sinekler. Belki de "milyarlarca insan yaniliyordur."

"First we take Manhattan, then we take Berlin!"

Hayir, merkezden degil periferiden baslamak lazim donusume.

Samir Amin susar misin sen iki dakika?

Babel

2006-11-19T21:15:00.000+02:00

Inarritu'nun "Paramparca Asklar ve Kopekler" filminin hatrina gittigimiz Babel bir parca hayal kirikligi yaratti. Bu filmle bir kez daha anlamis olduk ki, kesisen hayatlar temasi orjinalligini kaybetmis. Orta yaslarina gecis asamasindaki karizmatik erkek imajindaki Brad Pitt, deli fisek Meksikali Garcia Bernal da kurtaramiyor filmi. Klasiklesmis dongusel asimetrik kurgu oyunlariyla kaybedilen gerceklik duygusu, yine bir o kadar klasik hareketli omuz kameralariyla saglanmaya calisiliyor. Gozumuzu ekrandan ayirmiyoruz belki, az da olsa hipnotik bir etkisi var belki, ama her hipnoz sonrasi yasanan sey oluyor film cikisinda: unutulmaya mahkumiyet. Kuru senaryosu, seyirciyi etkilemek icin yapilan oraya buraya serpistirilmis ufak tefek basit oyunlari, bir turlu yeterli gelmeyen trajik dozuyla Babel, birkac sene sonra izleyicilerinde "oyle bir film izlemistik dimi, hakikaten ne anlatiyordu ki o" seklinde hafiza tazeleme ihtiyaci hissettirecek kadar "duz" bir yapit.

"Yasanmis Sehir Hikayeleri" oh cok klisesin dostum!

2006-11-17T04:04:00.000+02:00

Soyle oluyor mesela. Sen orda duruyorsun, ben burda. Aramizda bir mesafe var, 3 metre diyelim. Sen bana bakiyorsun, ben yere bakiyorum. Ben sana bakiyorum, sen yere bakiyorsun. Gozlerimiz kesisince elektrik enerjisi ortaya cikiyor, ilkokul ogretmenim o enerjinin 3te 5inin Istanbul'a 10 yil yeterse tamaminin kac yil yetecegini soruyor, sonuc kusurlu cikiyor. Kusurlu -kusuratli- cikiyor, kusurlu degil. Ikisi de ayni kapiya cikiyor, kapilar ise bir yere cikmiyor. Cikmaz kapi.

Soyle oluyor mesela. Sen ayakta duruyorsun, ben oturuyorum. Otobusle sehirici bir yolculuk yapiyoruz seninle, herkes "home sweet home" telasinda, sen ben haric. Kalkayim diyorum, "oturmaz misiniz?" desem, yok olmaz cok kibar o, "otursana" o da olmadi, ne bu samimiyet. "Oturursan bahtiyar olurum" -eski delikanlilardan kim kaldi hey yavrum. Yer vermek mantikli degil, fazla hisli bir davranis, "hoslandim senden gel gonul tahtima otur"un davranisa dokulmus arabesk sekli. Okur gibi yaptigim kitabi kapatiyorum. Sofor arkaya dogru ilerleyelim diyor. Sen duruyorsun dinlemiyorsun soforu, tepeden bana bakiyorsun. Ben dizlerime yatirdigim kitaba bakiyorum. Soforden ikinci ikaz. Sen ilerliyorsun. Ben oturuyorum. Aferin bana. Cok tebrik ettim kendimi.

Soyle oluyor mesela. Iki sira onumde oturuyorsun. Sag omzunu acikta birakan koyu kahve birsey giyinmissin. Incecik boynuna bakiyorum, bu kadar zerafet fazla oh my god. Yaptigim igrenc esprilere nasil da icten guldugunu hatirliyorum, bebege ceee yapilinca kikirdamasi gibi bir ses cikariyorsun. Simdi donup arkana baksan, bakmiyorsun. Ders bitiyor. Sen yuruyorsun agir agir. Sana bakiyorum. Orali degilsin. Gecmis olsun.

Sen tanri misin?

2006-11-15T17:12:00.000+02:00

QM: Gunahim neydi allahim?
A: Adimi kucuk harfle yazdin.

Edit.

Bir kulumu cok sevdim, o beni hic sevmiyor. (Ibo'cu takiliyor)

Tanrim, Allah belani versin. (bir tur medeniyetler catismasi)

Welcome to the desert of the real

2006-11-15T05:02:00.000+02:00

Ufak seylerle mutlu olabilmek buyuk meziyet degil aslina bakarsan Miss Topesto. Bu meziyet beraberinde ufak seylerle mutsuz olabilme becerisini de getiriyor cunku.

Duman, gevrek gevrek sarki soyluyor. Bir genc kiz hickira hickira aglayarak karsi dairenin kapisini tekmeliyor. "Please open the door, it is me, your love." Sanki apartman bosluguna minnacik bir kedi dusmus gibi, herkesi acima ile ofke arasinda birakir gibi, kendini kendinden utandirir gibi. Yok yavrum, acilmaz o kapi. Hadi bizi de rahatsiz etme gecenin bu saatinde. Winning Eleven'da Ascoli'den yenilen son dakika golu. Dize vurulan sert bir darbe. Bugun hic birsey okumamis olmanin verdigi bulanti ve pismanlik. Uyuyan bir sehir. Thanksgiving'de New York'a mi gitsem acaba? Davet de gelmisken kacirmamak lazim aslinda. "Open the door!" Sus be guzelim iki dakika, hesap yapiyoruz surda.

Ninjayim ninjasin ninja

2006-11-14T06:57:00.000+02:00

Bundan 15-16 sene oncesi filan. Teenage Mutant Ninja Turtles firtinasi tam gaz devam ediyor o yillarda. Hizini alamamis, devam filmleri filan cekiliyor, oyle zehir gibi bir kusak dusunun. Neyse efendim biz 4 kisilik ekibi kurduk. Ben, kardesim, kuzen, bi de bir arkadas. Sonra is, rol dagilimina geldi. Kisayi ceken Donatella (purple olan) olur dediler ben kisayi cektim, Donatella oldum. Kimse Donatella olmak istemiyordu, cunku kullandigi "alet" bir sopadan ibaretti. "Mincika" ve "gamali bicak" gibi havali aletlerin yaninda kimse "kalas" kullanmak istemiyordu tabi, anliyorum. Yadirgamadim ama, Donatello'yu bagrima bastim, o benim artik kod adimdi, gorevin iyisi kotusu olmazdi. Hepimiz kutsal bir sey ugruna savasacaktik da, o sey ortada henuz yoktu.

Kardesim, Rafael (kirmizi), kuzen Michalengelo (sari), arkadas Leonardo (mavi) oldu. Sira kendimize bi mekan edinmeye geldi. Yazlikta, komurluk adinda 2 metre karelik allahin unuttugu kedilerin kopeklerin isedigi yeri mekanimiz belledik. Bu kaplumbagalarin kanalizasyonda yasadigi dusunulurse aslina uygun bir yer secimiydi, mutluyduk. Sonra oraya hortum cektik yikadik. Annem arada gelip "ne yapiyorsunuz, islatmayin kendinizi, usuteceksiniz" gibi seyler soyluyordu, hava 35 dereceydi, ve o bir anneydi. Sonra gittik nalburdan kaplumbaga yesili boya aldik, komurlugun duvarina Ninja Kaplumbagalar yazdik. Zemine biseyler firlattik, mum filan koyduk saga sola. Karargah hazirdi, Shredder bizden korksundu. Girdik iceri, kapiyi kapadik. Planlar filan yapiyorduk, derin askeri stratejiler, hatirlamiyorum sene 1918 filan. Canakkale cocuklariyiz hey anam hey! Sonra, e yeter disari cikalim dedik, fakat bi sorun vardi, icerde kapinin kolu yoktu ve bu yuzden kapi acilmiyordu. Cok korkmustuk, karanlikti ve son mumumuz da tukenmek uzereydi. Once Rafael (kardes) aglamaya basladi, arkasindan hepimiz en cesur gozyaslarimizi bosalttik. Bir efsane orda bitiyor muydu, Ninja Kamplumbagalarin omru bu kadar miydi, bi yerlerde o en sevmedigimiz "to be continued" yazacak miydi? Dort tane ninjanin salya sumuk aglayarak bir kapiyi dovdugunu kurtarin bizi diye "kizlar gibi" bagristigini dusunun. Onlar bizdik. Annem geldi, kapiyi acti, babam amcam yengem tum sulale, allah kahretsindi, o gun bize gelmislerdi. Amcam kendine ozgu argosuyla "bok cuvallari hay!" demisti. Ortada oyle bir cuval olsaydi da icine girseydik, boyle rezil kepaze olmasaydik. Fenaydi, cok fenaydi.

Fakat yilmadik. Efsane orda bitmedi. Bu olaydan bir ders edindik -altin kural: karargahin kapisi hep acik kalacak-, yolumuza devam ettik. Antremanlar filan yapiyorduk, bir yerden bi yere atlamaca, agaca tirmanmaca. En buyuk hedefimiz, annemler balkonda okey oynarken eve gizlice girebilmekti. Ne manasi vardi bilmiyorum, o zamanlar cok onemliydi. Annemler "bizden gizli eve giremezsiniz" diye bisey demiyorlardi tabi, umurlarinda bile degildik, kendi halimizde takiliyorduk. Amac, onlara gorunmemekti. Yazlik zemin katiydi, balkondan eve giriliyordu, ve baska giris kapisi yoktu. Bu gorevin en zorlu tarafi suydu: bir kisi balkonda okey oynayan bizimkilere gorunmeden balkondan eve girecek, sonra en arka odanin penceresini acacak, geri kalanlar da o pencereden eve tirmanacakti. Babam tuvalete kalkarken, annem caylari tazelerken arada bizi gorurdu, uzulurduk "ulan tuh yine gorunduk." Her gece bunu defalarca oynardik, "aha ahaa sen yakalandin, ben daha iyi ninjayim" hesabi birbirimizle kafa bulur capimizca eglenirdik.

Daha cok toyduk, hersey guzeldi, gercekle dus henuz ic iceydi.

Ninja isimlerimiz hala belleklerimizdedir, biraz cakirkeyif olunca ortaya cikmayi beklemektedir.

On Bullshit

2006-11-13T06:24:00.000+02:00

Yazdiklarin cok b.ktan, bi seye benzemiyor, dersen sana katilirim sevgili okuyucu. Hem oyle sen sanki cok mu super yaziyorsun diye cirkeflik de yapmam. Haklisin der gecerim, yani, oyle umrum olmaz. Bunun yaninda, iste sana degerli vaktini hic bir endise duymadan harcayabilecegin bi kitap, konusu direkt ceviri yaparsak "Bogaboku Uzerine". Oyle burun kivirmayiniz efendim, bol odullu bi yapit, hem Princeton University basmis bu kitabi, az sey mi ya? Soz yazarimiz Frankfurt'un:

One of the most salient features of our culture is that there is so much bullshit. Everyone knows this. Each of us contributes his share. But we tend to take the situation for granted. Most people are rather confident of their ability to recognize bullshit and to avoid being taken in by it. So the phenomenon has not aroused much deliberate concern. We ahve no clear understanding of what bullshit is, why there is so much of it, or what functions it serves. We have no theory.

Olayi teorisiyle ogrenmek isteyen genc zihinler (yaslilar siz bosverin, gecti artik, emekliligin tadini cikarin), iste firsat. Madem blog yaziyoruz, isi bilerek yapalim dimi ama.

Gelene Tom gidene Brad!

2006-11-13T05:56:00.000+02:00

Yine her zamanki gibi universitemden cikmis, 71C otobusume soforu selamlayarak binmis, 10 dakikalik yolculuktan sonra otobusten yine soforu selamlayarak inmistim. (Buranin adeti boyle, yoksa olay benim kibaligim degil yani. Bildigimiz mazbut IETT soforlerini selamlasam herhalde adamlar saskinliktan kalp krizi gecirir.) Giant Eagle denilen bir super market zinciri var burda, oraya dogru gidiyordum, kafamda pringles'lar snickers'lar ve binlerce kalori ucusuyordu. Sonra bi ses isittim: "Hey Tom Cruise!" diye seslendi biri bana arkamdan. Aha dedim iste kiymetimi anlayan biri cikti sonunda, ne mutlu bana. Dondugumde beni orta yasli cirkin bi zenci kadin karsiladi. Bana biri Tom Cruise diyecekse bu o olmamaliydi, hem de herkesin ortasinda bu cok ayipti, kabul edilemezdi. "What?" dedim, ne istiyorsun cabuk konus manasinda. "50 cents?" dedi, para istiyordu. "Yok dedim, anlamam ben rapten mapten. Hem ben de "gangsta" tipi var mi, bi bak hele su melek yuzume. Hem birak 9 kere kursunlanmak, omruhayatinda kurusiki tabanca gormedi bu gozler" dedim. Kadin afalladi, deli herhalde dedi, uzaklasti. Sonra gozetledim bu hatunu uzaktan, bi kac kisinin arkasindan "Hey Al Pacino!" , "Hey Brad!" diye kosturup duruyordu.

oh my gosh!

2006-11-09T01:46:00.000+02:00

Many of you think that I am a god with two legs. I tell them to be more realistic: I have also two arms.

Efendim, bu sekilde havalanmama sebep asistani oldugum Mantik dersini alan ogrencilerin hakkimda soyledikleridir. Aynen aktariyorum:

"He is knowledgable and kind"

"He is always well prepared and is very knowledgable of the material. From what I hear, I was very lucky on getting this specific teaching assistant"

"Good personality"

"Creates very comfortable educational envoirement, easy to ask questions"

"Knows the subject very well and tries to help students understand it fully"

"He is nice and open to questions about concepts we go over in class"

"Always willing to help students understand better"

"Answers questions with ease, gives all an opportunity to ask questions"

"He does a good job of clarifying things the class is confused about"

Bir kitabin arkasinda yazarla ovguler olmaz mi? olur. iste bunlar da benim "kitabima" iliskin ovguler.

PS: Uzun zamandir icinize birsey dogmuyorsa kisir olabilirsiniz. Bizim mahallede ufurukcu Abdullah efendi var, iki seansta kisirliga tam cozum. Biraz elliyor, hepsi bu.

Nice Mutlu Yillara!

2006-11-06T07:30:00.000+02:00

Bir yilini doldurmus oldu QM. Can sikintimi alir biraz belki diye baslamistim, aldi da. Oyle ya da boyle okumus olan, yorum yazan yazmayan herkese tesekkurler. Orda bir yerlerde oldugunuzu bilmek yetiyor bazen.

Bloggirlik demek...15 madde (simdilik)

2006-11-05T06:04:00.000+02:00

Dunyada bir hayalet dolasiyor, bloggir hayaleti...Dunyanin tum bloggirlari birlesin. (QMarx)

Beni tanimak demek, benim yuzumu gormek demek degildir. Beni tanimak demek, blogumu okumak, email atmak filan demektir. (QMustafa)

Hepimiz uzun vadede bloggiriz. (QKeynes)

Ya barbarlik ya bloggirlik. (QLuxemburg)

Tinin dialektik gelisiminin vardigi son sentez evresi, bloggirliktir. (QHegel)

Saf bloggirligin elestirisi. (QKant)

Bloggirlik dogustan gelen bir dilsel yetenek isidir. (QChomsky)

Bloggirlik varolussal bir secimdir, ve ozden once gelir. (QSartre)

Devrimci teori olmadan devrimci bloggirlik olmaz. (QLenin)

Otonom bloggir komunleri kuralim. (QBakunin)

Hepimiz magara duvarina yansiyan golgeleri seyreden bloggirlar gibiyiz. (QPlaton)

Ah bu bloggirligin gozu kor olsun. (QMuren)

Bir bloggir bir sabah uyandiginda kendini karafatma olarak bulursa ne olur? (QKafka)

Bloggirlik kati gonderimsel bir kavramdir. (QKripke)

Bloggir bloggirin kurdudur. (QHobbes)

2007, Audrey yili olsun

2006-11-03T05:11:00.000+02:00

Yuvarlak masa sovalyelerinin kendileri yuvarlak degildi, yuvarlak olan sadece masaydi. Hepimiz bunda hemfikirsek, o zaman masanin gunahi neydi? Marangoz neden onu yuvarlak yapti? Kimse neden bunu dusunmuyor? Ne kadar vurdumduymaz bir genclik olduk biz. Yaslaniyoruz gerci, yaslaninca rahata erecegiz. Kimse vurdumduymaz yaslilardan bahsetmiyor. Yazik onlara aslinda. Kinamaya bile gelmiyorlar.

"Keske"leri ve "en bastan hic olmamiscasina"lari toplayalim. Tacizleri, tahrikleri ve "kotu soz soyle ki icindekini anlayalim"lari cikartalim. Kalan eger pozitif ise, yola devam edelim. Haydi, herkes hesap makinelerinin basina.

excuse me

2006-10-31T03:12:00.000+02:00

Bir kere kendini kaptirinca gerisi sabun sőkűgű gibi geliyor. Corap kőpűgű? O da olur.

Natural Born Killers

2006-10-26T20:21:00.000+03:00

Oliver Stone cektiginde hepimiz hayranlikla izlemedik mi? Izledik. Farz edin ki, Natural Born Killers filminin seti, Turkiye. Oyunculari Turkiye'ye uyarlayalim, sen ben o biz siz onlar olsun mesela oyuncular. Basrol birazdan aciklanacak. Yonetmen Genelkurmay olsun mesela, senaryo Basbakan, isikcilar miletvekilleri, makyaj medya. Iste tradeji.

Cem ne yaptin?

2006-10-26T18:10:00.000+03:00

...Cem Yılmaz'ın heykeli dikilecek mi?

Geçen gün Engin Ardıç, "Oğlum Cem, yanlış yoldasın" diye yazmış. "Bu memlekette heykelinin dikileceğini sanıyorsan, yanılıyorsun" diyor. Ben heykelimin dikileceğini sanacak kadar geri zekalı değilim, bir… İkincisi, Allah insanın heykelini diktirmesin, çünkü ne zaman heykelin dikilirse, o zaman kuşlar üstüne sıçar. Bu kaçınılmaz bir denklem yani… O nedenle heykelle işimiz olmaz.

Ya bi saniye ya, ben bu lafi bir yerden hatirliyorum. Dur bakiyim, evet ya, Orhan Pamuk da boyle birseyler dememis miydi? Romaninin birinde Ataturk'un heykeline kuslar siciyor dedirtmisti, kahramanlarindan birine. Yoksa, Cem Yilmaz da mi boyle derinden derinden bir Ataturk dusmanligi yapiyor. Tabi cok zeki saniyor ya kendini, bizden saklayabilecegini sandi kotu emellerini. Ama bizden kacmaz Cem! Sen bize baksana bize, bizde bunu yiyecek goz var mi. Yakalandin iste, maske dustu bir kere. Ataturk dusmanisin sen, pis gunahkar seni. Hem de bunu gizli gizli yapmaya calistigin icin bir de yureksiz bir adamsin. Allah seni kahretmesin.

Manavimiz(di)

2006-10-24T06:51:00.000+03:00

Bu amcalardan soldaki ben resmi cekerken bir tane fotograf da bize getir diye soz almisti benden. Unuttum gitti tabi sonra. Renkler ne canli cikmis. Turkish paradise bir nevi. Her turlu meyvesi, sebzesi lezizdir, indirim yapar, muhabbet eder, cay soyler koseden, tartarken bir taraftan soyup ikram eder, almasan ayip olur, alsan yikamadan da yenmez ki bu der dusunursun. Dogu-bati ikilemi bir nevi anlayacaginiz iste. Buraya da entellik sokusturdum diye elestirenler cikabilir, alla cezanizi verecek diyim de, Ibo'nun ruhunu anayim.

Mischa'larim

2006-10-23T06:57:00.000+03:00

Gormekte oldugunuz iki resimdeki dunya guzelinin adlarinin Mischa olmasi bir raslanti midir?

Her ikisinin QM tarafindan yakin bir sekilde takip edilmesi, dolayli dolaysiz her turlu haber kaynagi kullanilarak haklarinda dosyalar tutulmasi, istihbat agi olusturulmasi sebepsiz midir?

Her ikisinin de gulerken gozlerinin ici gulmesi, sadece QM'in aklinin bir oyunu mu olsa gerektir?

Bu sorular, son gunlerde ciddi bicimde aklimi kurcalamaktadir.

Bunun yaninda, her ikisine de besledigim hayranlik duygusu, gozlerime aralarindaki farklari goremeyecek kadar perde cekmedi henuz. Mesela, ilk resimdeki Mischa bir erkektir, ikinci resimdekinin cinsiyeti ise aciklamaya luzum birakmayacak kadar ortadadir. Ikinci resimdeki Mischa uzerine onlarca web sitesi duzenlenmistir, dunya onu tanimakta, Ingiliz aksanina hayranlik beslemektedir. Halbuki, ilk resimdeki Mischa sadece dar bir aile cevresinde bilinirlige sahiptir, bunun yaninda unu zayif olsa da etkisi katmerlidir. Ayrica, ikinci resimdeki Mischa yasinda buyuk gostermektedir, 20 yasinda olduguna inanmak zordur, insani biyolojik gelisimin normal seyri konusunda bildiklerinden supheye dusurur. Ama ilk resimdeki Mischa tam da yasini gostermektedir, hatta oyuncul tavirlarina bakarak onu oldugundan genc sananlar cikmistir. Son olarak ise, ikinci Mischa'nin Julia Roberts dudaklari vardir, ilk Mischa ise hakiki bir Russell Crowe edasindadir.

Burdan ikinize de sizi seviyorum diyorum. Ikinci Mischa sana 'I love you.'

PS: Son gunlerde canim acayip tursu cekiyor, ama biyolojik olarak hamile olmam olanaksiz.

Orhan Pamuk

2006-10-22T23:46:00.000+03:00

The Paris Review: 2005.

INTERVIEWER

How do you feel about giving interviews?

ORHAN PAMUK

I sometimes feel nervous because I give stupid answers to certain pointless questions. It happens in Turkish as much as in English. I speak bad Turkish and utter stupid sentences. I have been attacked in Turkey more for my interviews than for my books.

Bu kadar aciksozlulukle kendi kusurlarini kabul edebilmek, derin bir ozelestirel olgunluk gerektirir.

German Book Trade's Peace Prize Speech

"Avrupa konusu bir Türk için çok kırılgan, çok hassas konu. Kapıyı çalan, içeri alınmak isteyen bir adamın isteklerini, iyi niyetlerini, merakını ve reddedilme endişesi ve buna uygun kızgınlığını ben de Türklerin çoğu gibi içimde taşıyorum. Demin sözünü ettiğim utancın hemen yanıbaşında bir konu bu. Kapıyı çalmak, beklemek, sözler almak, umutlanmak ve içeri girememek ve Türkiye Avrupa'ya yaklaştıkça, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam bir üye olması gerçekleşebilir bir şey olduğu ortaya çıktıkça Avrupa’nın bir kesimi ve bazı siyasetçileri arasında Türkiye karşıtı duygular da daha belirgin bir şekilde ne yazık ki ortaya çıkıyor. En son seçimde Türkiye ve Türkler karşıtı bir siyaset izleyen bazı politikacıların kullandığı uslubu Batı ve Avrupa ile kavga meraklısı bazı Türk siyasetçilerinin uslubu kadar tehlikeli buluyorum. Türk devletini demokrasi eksikliği ya da mesela ekonominin durumu gibi konularda eleştirmek başka bir şey, bütün bir Türk kültürünü, ya da Almanya'da, Almanlardan çok daha yoksul ve zor bir hayat süren bütün Türk kökenlileri aşağılamak başka bir şey. Türkler de, kendileri hakkında söylenen bu kötü sözleri, kapıyı çalan ve içeri alınmak isteyen birisinin kırılganlığıyla dinliyor. Avrupa'da Türklere karşı bir milliyetçiliğin körüklenmesi, ne yazık ki Türkiye'de de Avrupa karşıtı kaba bir milliyetçiliği kışkırtmaya yarıyor."

Orhan Pamuk, Avrupa'nin esit bir parcasi olan bir Turkiye hayal ediyor. (Bu kimilerince belki sadece bir hayal, ve hatta digerlerince cok da matah bir olmayan bir hayal, bu ayri konu.) Yine de, Pamuk'un sadece olayin Turkiye cephesini elestirdigi, bizi Avrupa'ya sikayet etmekten mazosist bir haz aldigi ya da bundan puan toplamaya calistigi kaba bir yalan. Avrupa'yi da Avrupa'ya sikayet ediyor, kendi ideallerinden sapmakla elestirmekten cekinmiyor. Pamuk'un Avrupa'si varolan haliyle Avrupa degil, onun ardinda yatan aydinlanma gelenegi. Dahil olmamizi istedigi Avrupa hayali esas olarak mevcut haliyle Avrupa degil, o arkada kalmis, bazen Avrupa'nin bile unuttugu kulturel baskalasima aciklik, farkli benlikleri ozumseyebilme, ortak insani temelde bulusabilme sevdasi.

Orhan Pamuk

2006-10-18T08:49:00.000+03:00

Akil almaz seyler oluyor. Akil almiyor. Gramer bilgisi uzun cumleler kurmaya elverisli olmayan kaba bir kalabalik, ofkesini yonledirecek ortak bir hedef bulmanin sevkiyle kendinden gecmis bir sekilde saldiriyor. Kulaklar duymaz, gozler gormez olmus. Ortaya birakilan yem, sahip oldugumuz en kiymetli seylerden biri aslinda. Ortak nefretin yoneldigi hedef, herkesin her ne hikmetse sapkin bir kendini bilmezlikle kendi disine uygun buldugu, milletce masturbasyon yapmak icin posetli dergi kapagi sahsiyeti muamelesi yaptigimiz kisi, Orhan Pamuk. Akil almiyor.

Orhan Pamuk size bir kac gomlek ustundur, efendiler! Onlarca kere dusunup bir kere konusun, ey ahali! Papaganlasmayin, hepiniz ayni seyleri soyleyince soylediginiz seyler gercek olmuyor. Arastirin, odalariniza kapanin, dusunun, sorgulayin, yazin, cizin, bir daha arastirin. Hakkinda atip tutmayi, buyuk bir gonul rahatligiyla yaptiginiz kisi Orhan Pamuk'tur, beyler! Dusunun, cesaretiniz varsa. Aydin nefreti, ilkel bir gududur, kontrol edin onu, iradeniz varsa.

Orhan Pamuk, Turkiye Devleti'yle uzun zamandir kavgaliydi. Demecleri dun de sivriydi, protestocuydu. Tatli su aydini olmaya direnmis bir kisiliktir, Orhan Pamuk. Dusundugunuzun cok aksine, Nobel Edebiyat Odulu'ne goz kirpmak icin kendini satmamistir, Turkiye Devleti'nin politik uygulamalarina karsi elestirel tavri ilkelidir, kisiliginin bir parcasidir. 1998'de Suleyman Demirel tarafindan kendisine verilen Devlet Sanatciligi unvanini reddetmistir. Nedeni basittir, New York Times'a verdigi 1998 yili roportaji buna delildir:

Turkey's most prominent young novelist, Orhan Pamuk, has turned down the coveted title of "state artist" awarded to him this month. He said that if he accepted it, he could not "look in the face of people I care about.""For years I have been criticizing this society for its approach to the Kurdish problem, for its failure to move toward real democracy, for its violations of human rights and banning of books," Mr. Pamuk said in an interview. "Intellectuals, pro-Kurdish writers and even fundamentalists are in jail for writing books or articles. I thought this was a good time to separate myself from this happy public, which lacks a sense of self-criticism and immerses itself in crazy nationalism...I say no, and they respect that, even in the popular newspapers," he said. "In a sense, they even like it. The only thing that upsets them is that I talk to foreign journalists who, in their words, 'distort our reality.' " "There is a moral issue here," he said. "This state does not have clean hands. If you accepted a prize from the White House during the Vietnam War, that would of course have political implications. This is a similar situation.""

Anladiniz mi ne diyor Orhan Pamuk? "Odulu kabul etseydim onemsedigim insanlarin yuzune bakamazdim" diyor. "Bu devletin elleri temiz degildir. Vietnam Savasi esnasinda Beyaz Saray'dan odul kabul etmenin politik sonuclari olurdu. Bu da ayni durum" diyor. Turkiye devleti'ni elestirirken Amerikan New York Times'ina Beyaz Sarayi Vietnam politikasi yuzunden elestirmekten de geri durmuyor. "Yillardir bu devleti, Kurt sorununa yaklasimi, gercek demokrasiye yonelmedeki basiretsizligi, insan haklari ihlalleri ve kitap yasaklamalari yuzunden elestiriyordum" diyor. "Mutlu azinlik olmayacagim" diyor. Anladiniz mi, efendiler?

Ermeni Soykirimi

2006-10-14T00:02:00.000+03:00

Dunyanin herhangi bir yerinde herhangi bir zamanda yasanmis bir soykirimi yok saymak, suc sayilmalidir. Soykirimi yok saymak, bir "dusunce" degildir. Ozgurluk baska milletlerin yasadigi aciya, baska milletlerin diger milletlere uyguladigi zulme ve sistematik kiyima duyarli olmak ile baslar. Dolayisiyla, soykirimi yok sayani cezalandirmak ozgurlugun onunde bir engel degil, aksine ozgurlugun bir kosuludur. Soykirimin tanimi sudur:

"any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnic, racial or religious group, as such: Killing members of the group; Causing serious bodily or mental harm to members of the group; Deliberately inflicting on the group conditions of life, calculated to bring about its physical destruction in whole or in part; Imposing measures intended to prevent births within the group; and forcibly transferring children of the group to another group."

Fransiz milletvekilleri eger ortada bir soykirim olduguna karar vermisse, yani eger birinci dunya savasi boyunca ve sonrasinda Anadolu topraklarinda yasayan Ermenilerin sistemli bir ulusal temizlik kampanyasi sonucunda yok edildigine kani olmussa, o zaman sozkonusu soykirimi inkar etmeyi suc saymalarinda ve yasalarina koymalarinda ahlaki bir sakinca yoktur.

Ahlaki olmasa da, politik, yasal ve akademik sakincalar vardir. Politik olarak, Fransa Cezayir Soykirimi'nin olup olmadigini tarihcilere birakalim diyebilecek kadar yuregi bes para etmez bir devlettir, once kendi ayibinizi duzeltin demek sadece bize degil her akli basinda insana duser. Yasal olarak, Ermeni Soykirimi iddialari yasal hicbir mahkeme tarafindan karara baglanmis ya da teyid edilmis degildir. Yasal bir zeminin yoklugunda yasa yapilmaz. Akademik olarak ise, konu tartismali gozukmektedir (en azindan, Cezayir Soykirimindan daha tartismali). Soykirim cok ciddi bir politik suclamadir, kriterleri ise hic de net degildir (tam olarak kac kisi oldurunce soykirim yapmis oluruz?): bu iki unsur birlesince once tarih derslerimizi tekrar calismamiz gerekir.

Ama Fransizlerin yanlisi, bizim yanlisimizi dogru yapmiyor.

Birinci Dunya savasi yillarinda Ermeniler oldurulmustur ve sayilari azimsanamayacak kadar coktur. Evet, dilimizi yedi haneli sayilara alistiralim. Ermeni milleti buyuk acilar yasamistir, bunu anlamak icin Turkiye'de yasayan Ermenilerle biraz icli disli olup onlari samimiyetle dinlemek, dedelerinin ve buyukannelerinin onlara aktardigi korkunc hikayelere kulak kabartmak yeter. Ermeni milletinin yasadigi acilara sirtimizi donemeyiz. Gercek baris ve uluslararasi kardeslik icin gecmis ulusal hatalari kabul etmek, derin uzuntu ve pismanlik duymak gerekir. Fransa'da ya da dunyanin herhangi baska yerinde donen pis dolaplar, tarihi sorumluluklarimizi ve buyuk bir insanlik ailesinin bir parcasi olarak tasidigimiz yukumlulukleri bize unutturmasin. Yasanalarin adinin 'soykirim' olup olmadigi tartisila dursun, biz bize duseni, gecmis kusaklarimizin Ermenilere uyguladigi zulum karsisinda hissettigimiz icten ve yurekten uzuntulerimizi, pismanligimizi dile getirmekten cekinmeyelim. Baska yolu yok.

Her iki tarafi da dinleyin.

Baska yolu yok.

Orhan Pamuk

2006-10-12T18:17:00.000+03:00

http://nobelprize.org/
http://www.ntv.com.tr/news/387797.asp

Sevinin kucukler, ovunun buyukler.

Bi Besiktas tezahuratini Orhan Pamuk'a uyarladim, ama hayir, Besiktasli degilim:

Orhan Pamuk hayat sensin
Kral sensin
Hersey sensin
Gelecekse tum acilar
Biz haziriz senden gelsin
Bu sevdadan vazgecersek
Allah belamizi versin

Pamuk abi hosgoruludur, affeder beni. Hem cidden sevindim.

Olay

2006-10-11T01:40:00.000+03:00

http://www.ntv.com.tr/news/387442.asp

Yilin basyapiti! Turkce ya da Ingilizce'ye cevrilmesini acilen bekliyoruz!! (Bi ihtimal fransizca da olur, hevesim var da, ogrenemiyorum bi turlu.)

Free dogs

2006-10-08T16:22:00.000+03:00

Hani derler ya, "freedom is not free". Aslinda demezler, kandirdim. Ben uydurdum. Ama guzel laf, kabul edin.

Burda Cinli bi arkadasim var, Jia. Kendisiyle Cin mutfagi hakkinda filan konusuyorduk. Sonra Cinlilerin hemen herseyi, hatta kopekleri bile yediklerini soyledi. Nasil ya, neden yiyorsunuz guzelim hayvanlari dedim. O da sasirdi sonra, siz yemiyor musunuz yoksa dedi. Ustune bi de neden yemiyorsunuz diye sordu. Aciklama yapmasi gereken o idi, ben oldum. Niye yemiyoruz ya diye dusundum, sonra "because they are our friends" dedim. Guldu haliyle, "they are also our friends" dedi. Arkadaslarini yiyen bu cani milleti kiniyorum. Cin kopek soykirimini kabul etmeden QM Birligine giremez.